จออกมาแต่ในใจก็ไม่รู้ว่าคิดเช่นไร เขาออกคำสั่งให้องครักษ์เสื้อแพรไปจัดหาชุดกระโปรงใหม่มาให้นางเปลี่ยนหลินถิงรู้ตัวดีว่าสร้างความลำบากให้ผู้อื่น จึงกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณความกรุณาของท่านเจ้ากรมต้วน ข้าขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ”เมื่อชำระล้างใบหน้าเรียบร้อย เปลี่ยนเป็นชุดใหม่สะอาดสะอ้าน หลินถิงก็เดินตามต้วนหลิงออกจากลานเรือนอันมืดครึ้ม ออกสู่ตรอกเล็กมืดมิด แล้วจึงเข้าสู่ถนนใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยแสงโคม ความครึกครื้นของผู้คนยามค่ำคืนนั้นช่วยกลบกลิ่นคาวเลือดที่ยังหลงเหลือบนกายนางไปได้ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วยามก่อนถึงเวลาห้ามออกข้างนอก ผู้คนบนถนนไม่หนาแน่นเท่าก่อนหน้าแล้ว แม่ค้าพ่อค้าหลายรายกำลังเก็บของกลับเรือน ส่วนบางรายที่หวังจะขายของได้อีกเล็กน้อยก็ยังคงตะโกนเรียกลูกค้ามีพ่อค้าคนหนึ่งเดินเข้ามาหานาง “คุณหนูสนใจถังหูลู่หรือไม่ขอรับ?”หลินถิงทีแรกคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นว่าเหลือเพียงไม้สุดท้าย อีกทั้งเถาจูก็ชอบกินของหวาน นางจึงหยิบเงินออกมาจ่าย ต้วนหลิงมิได้เร่งรัด ปล่อยให้นางหยุดซื้อของหวานอย่างไม่กล่าวสิ่งใดเมืองหลวงภายใต้ร่มเงาองค์ฮ่องเต้นั้นรุ่งเรืองนัก เป็นทั้งที่อยู่ของขุนนางผู้สูงศักดิ์และคนร่ำรวยที่ลุ่มหลงในโลกีย์อาคารสูงประดับโคมแดงกลิ่นกำยานลอยตลบ บ้างยังมีเสียงหญิงงามส่งแขกออกจากเรือนแว่วมาถึงริมถนนหลินถิงได้ยินเสียงจึงหันไปมอง เห็นหญิงสาวมากมายประดับดอกไม้แดงไว้บนศีรษะ เสื
