้อผ้าน้อยชิ้นแต่งหน้าจัดยืนอยู่บนระเบียงโบกผ้า ส่งเสียงออดอ้อน “คุณชาย คราวหน้ามาอีกนะเจ้าคะ~”แต่เมื่อแขกหายลับสายตา รอยยิ้มเหล่านั้นก็หายไป เหลือเพียงใบหน้าว่างเปล่าก่อนจะหันหลังกลับเข้าข้างในหลินถิงมองภาพนั้นอย่างครุ่นคิดต้วนหลิงกลับหันมามองนางแทน “เมื่อครู่นี้เจ้ามิใช่ว่ามีเรื่องอยากจะกล่าวกับข้าหรือ?”สายลมโชยผ่าน พัดเส้นผมข้างแก้มของหลินถิงให้ปลิวผ่านจมูกโด่งของนาง เกิดเงาบางเบาบนใบหน้า พอผ่านไปผมก็ร่วงลง เงานั้นก็พลันจางหาย ทิ้งให้ดวงหน้านางปรากฏชัดในสายตาของเขาเครื่องสำอางบนหน้าหลินถิงถูกชะล้างออกหมดตอนล้างหน้า เหลือเพียงใบหน้าสะอาดดวงหนึ่ง ใบหน้าที่ปราศจากสิ่งปรุงแต่ง แต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ต้วนหลิงหลุบตาลง หลบสายตาไปเล็กน้อยเมื่อเขาทวงถามเรื่องที่นางยกมาอ้าง หลินถิงเงยหน้าขึ้นมองเขา ในระหว่างที่นางเปลี่ยนเสื้อผ้า ต้วนหลิงก็เปลี่ยนจากชุดองครักษ์เสื้อแพรเช่นกัน คงไม่อยากให้ใครเห็นว่าเขาออกมาส่งนางอย่างเปิดเผย เพียงแต่แม้จะสวมชุดผ้าไหมเรียบๆ ก็ยังมิอาจบดบังรูปลักษณ์อันโดดเด่นของเขาได้ชาวบ้านที่เดินผ่านต่างคิดว่าเขาเป็นคุณชายรูปงามพาแม่นางคนรักมาเดินเล่น จึงอดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองและซุบซิบกันเบาๆหลินถิงเติบโตมาพร้อมกับต้วนหลิง ต่อให้ไม่ค่อยถูกกันนัก แต่นางก็มองใบหน้าของเขาจนชินตาแล้ว นางฉวยโอกาสแสดงความอ่อนแอ “เมื่อครั้งยังเยาว์ ข้าโง่เขลา ขาดการไตร่ตรอง ทำเรื่องไม่สมควรไว้มา
