ในห้วงเวลาเพียงชั่วพริบตา สายตาของหลินถิงก็เบนไปยังที่อื่นอีกครั้ง ราวกับที่เผลอมองไปยังต้วนหลิงเมื่อครู่เป็นเพียงแค่สายตาที่ผ่านเลยไปโดยบังเอิญ หาได้มีความคิดอื่นใดไม่ไม่รู้เพราะเหตุใด ต้วนหลิงพลันหยุดฝีเท้า สายตาจับจ้องมาทางนี้ แต่กลับมิได้ก้าวต่อมา ต้วนซินหนิงรีบร้อนมาถึงเมื่อได้ยินเสียง ฝ่าฝืนกิริยาเยี่ยงสตรีเดินแซงเขามา มองหลินถิงด้วยความห่วงใย เมื่อลอบเห็นว่าสีหน้านางไม่สู้ดี จึงเอ่ยถามว่า“ไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”หลินถิงรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จ้องมาทางนาง จึงเพิ่งตระหนักว่าปฏิกิริยาของตนเมื่อครู่นั้นช่างโดดเด่นเกินควร นางจึงเอนตัวกระซิบข้างหูต้วนซินหนิงเบาๆ หนึ่งประโยคเพียงครู่เดียว คิ้วที่ขมวดมุ่นของต้วนซินหนิงก็คลายลง สุดท้ายจึงประคองหลินถิงนั่งลงอย่างนุ่มนวล ต้วนซินหนิงสั่งให้สาวใช้นำน้ำแกงเป่ากั๋วผสมชะเอมเทศมาให้ นางยังเข้าใจผิดว่าเหตุที่หลินถิงลุกพรวดขึ้นมาเมื่อครู่เป็นเพราะขานางเป็นตะคริว ซึ่งหลินถิงก็จำต้องโกหกเล็กน้อยเพื่อมิให้เป็นที่สงสัยเดิมทีต้วนซินหนิงตั้งใจจะให้หลินถิงแยกตัวไปพักในห้องข้าง แต่หลินถิงกลับยืนกรานจะอยู่ต่อ เพราะการยืนกรานนี้เอง ต้วนซินหนิงจึงเข้าใจไปว่าอีกฝ่ายใส่ใจนางมาก มิอยากขัดอารมณ์ในวันเกิดที่นางจัดขึ้น พอใจนักที่อีกฝ่ายใส่ใจถึงเพียงนี้ จนรู้สึกซาบซึ้งใจไปเอง และยอมผ่อนปรนให้ตามความปรารถนาน้ำแกงเป่ากั๋วชะเอมเทศสามารถบรรเทาอาการตะคริวได้ ต้วนซ
