ะละจากสถานะองครักษ์เสื้อแพร ก็ยังดึงดูดใจหญิงสาวนักอีกฝ่ายอาจเพียงแค่หลงใหลชั่ววูบ ด้วยความเขินอายและเกรงเสียชื่อ จึงไม่กล้าเผยโฉมออกหน้ากระทำการเช่นนี้ก็มิใช่เรื่องที่เกินจะเข้าใจในที่สุดเขาก็เอ่ยเรียกต้วนหลิงอย่างระมัดระวัง “ใต้เท้า?”ต้วนหลิงยังคงจ้องไปยังทิศทางที่องครักษ์เสื้อแพรผู้นั้นกล่าวว่า “สตรีคลุมหน้าผู้เขินอายเอ่ยคำรักต่อเขา” ได้หลบหนีไป สายตาเขาแน่วแน่ แต่ร่างของนางก็ได้หายลับไปกับฝูงชนเนืองแน่นเสียแล้วกลิ่นกายของนางคล้ายคลึงกับที่ติดบนจดหมายราวกับถอดแบบกันมา ประกอบกับคำสารภาพรักที่ร้อนราวเปลวไฟ เผยให้เห็นว่านางคือคนที่ส่งขอทานมาส่งจดหมายเช้านี้แน่นอนเขารู้สึกว่ารูปร่างของนางดูคุ้นตา ราวกับเคยพบเจอที่ใดมาก่อน แววตาของต้วนหลิงที่ดูอ่อนโยน เริ่มกลับกลายเป็นนิ่งเยียบ***ด้านหนึ่ง หลินถิงวิ่งพ้นจากถนนฉีผ่านเจี๋ย หลบซ่อนอยู่ในซอกมุมอย่างหอบเหนื่อย สอดส่องไปรอบทิศด้วยความหวั่นเกรงว่าต้วนหลิงจะตามมาเวลาผ่านไปพักหนึ่ง รอบข้างยังไร้สิ่งผิดปกติ นางจึงวางใจถอดหมวกผ้าคลุมหน้า เหงื่อเม็ดใสไหลลงตามข้างแก้มโชคดีที่ตลอดปีที่ผ่านมา นางออกเดินทางทำการค้าไม่หยุดหย่อน ร่างกายจึงได้รับการฝึกฝนให้แกร่งกล้า วิ่งหนีได้รวดเร็วหลินถิงมิใช่ไม่เคยคิดหาวิธีอื่นในการบอกชอบต้วนหลิง เช่น อาจจะบอกเขาก่อนว่า “ข้าชอบ” แล้วค่อยบอกว่า“ของในมือท่าน” รวมกันเป็น “ข้าชอบของในมือท่าน” อะไรทำนองนั้นแต่ดูท่าจะไม่ส
