ำเร็จ เพราะภารกิจคือ “สารภาพรัก” มิใช่แค่พูดคำที่มีคำว่า “ชอบ” ก็จบ หลินถิงจึงเลือกวิธีคลุมหน้า ซ่อนตัว แล้วสารภาพรัก หวังเพียงเขาจะไม่ฉีกผ้าคลุมหน้าของนางกลางถนนอย่างไรเสีย นางก็ไม่ได้ก่อกรรมทำเข็ญ เพียงแค่เอ่ยคำว่า “ข้าชอบท่าน” เท่านั้นเองเมื่อเสียงแจ้งเตือนว่า “ภารกิจสำเร็จ” ดังขึ้น หลินถิงแทบกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้น สำเร็จแล้ว! คืนนี้นางคงได้หลับสนิทเสียทีเมื่อวานก็หลับสบายแท้ๆ แต่เช้านี้ออกจากเรือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ตอนกลับมานั้นใบหน้าเปี่ยมสุขจนแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเถาจูที่เฝ้าอยู่ในลานเรือนอย่างวิตกจริต สังเกตเห็นอารมณ์ของคุณหนูเปลี่ยนแปลงไปมากก็รีบเข้ามาทัก “คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ”หลินถิงส่งขนมอิ๋วเกาที่ถืออยู่ให้เถาจู ขณะคลายกระดุมเสื้อคลุม น้ำเสียงแจ่มใส “ข้าไปซื้อขนมอิ๋วเกามาให้เจ้า”หมวกคลุมหน้าโยนทิ้งไปก่อนกลับเข้าจวนหลินเรียบร้อยแล้วเถาจูรับขนมไว้ด้วยความปลาบปลื้ม พลอยอารมณ์ดีไปด้วย “คุณหนูเจ็ดเจอเรื่องดีอันใดมาหรือเจ้าคะ?”“เปล่า”นางรู้สึกปากแห้งคอแห้ง รีบเข้าห้องดื่มน้ำ เดินไปกลับหลายรอบกว่าจะดับกระหายได้สำเร็จ จึงรู้สึกสบายตัวขึ้นไม่น้อย “ข้าเพียงจัดการเรื่องปวดหัวเรื่องหนึ่งได้แล้ว”เรื่องปวดหัว……เป็นเรื่องการค้าหรือ? เถาจูพยักหน้าอย่างงงๆ “อย่างนี้นี่เอง”อย่างไรเสีย กลับมาโดยสวัสดิภาพก็นับว่าเป็นเรื่องดีแล้ว เถาจูวางขนมลงบนโต๊ะ ยังไม่รีบกิน ควักผ้าเช็ดหน้ามาช่วยซับเ
