หงื่อ “คุณหนูเหงื่อชุ่มไปหมด ให้บ่าวจัดแจงเตรียมน้ำอาบนะเจ้าคะ”หลินถิงรู้สึกเหนียวเนอะหนะจากเหงื่อ ผิวชื้นจนลื่น คิดอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่พอดี จึงปล่อยให้เถาจูไปเตรียมน้ำอาบตามใจบ้านผู้ดีมีฐานะเช่นคุณหนูในเรือนหรูก็ย่อมใช้น้ำผสมเครื่องหอมในการอาบ ชำระล้างผิวพรรณให้สะอาดพร้อมทิ้งกลิ่นหอมติดกายสตรีในเรือนหลินมีเพียงหลินถิงเป็นบุตรสาวของภรรยาเอกนามว่าหลี่ซื่อ สิ่งใดก็มักจัดหาสิ่งที่ดีที่สุดให้บุตรสาวเครื่องหอมที่ส่งมาทุกเดือนก็ล้วนเป็นของชั้นเลิศ มีกลิ่นหอมติดผิวและยังมีคุณต่อร่างกายหลินถิงในฐานะคุณหนูของจวนหลิน มิได้ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ ปล่อยให้เถาจูสาวใช้คนสนิทเป็นผู้ดูแลทุกอย่างนางถอดผ้ารัดอก แล้วก้าวลงสู่อ่างน้ำหอม กลิ่นหอมระเรื่อแม้มิได้รุนแรง ทว่าก็ยากจะสลัดให้จางหายเถาจูเอ่ยว่า “ฮูหญิงสามช่างเอ็นดูคุณหนูเจ็ดยิ่งนัก เครื่องหอมนี้ที่เมืองหลวงถือว่าหาได้ยากยิ่ง ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้ ต้องอาศัยความพยายามของนายหญิงสามไม่น้อย กว่าจะหามาได้”“เท่าไหร่?” หลินถิงไม่สนใจนักว่าเครื่องหอมจะหายากเพียงใด สนใจเพียงราคามากกว่า“สิบตำลึงเงินเจ้าค่ะ” สิบตำลึงเงินอาจไม่มากสำหรับขุนนางผู้มีอำนาจในเมืองหลวง แต่ก็เพียงพอให้ชาวบ้านธรรมดาอยู่กินอย่างสบายไปได้หนึ่งปี เพราะแม้เงินเดือนของขุนนางจะไม่สูงนัก แต่พวกเขาก็มักเบียดบังหยิบยืมจากชาวบ้าน ส่วนเงินเดือนของนายท่านสามก็ไม่ได้มาก
