เช่นกัน โชคดีที่ห้องของหลี่ซื่อมีสินเดิมอยู่มาก นางจึงมักซื้อของดีๆ ให้หลินถิงใช้ โดยไม่บอกให้นายท่านสามรู้หลี่ซื่อระแวดระวังนายท่านสามอยู่ตลอด เครื่องหอมนี้มีชื่อเสียงก็เพราะแต่ละเดือนวางขายเพียงสิบกล่อง ผู้ขายยังจดชื่อผู้ซื้อไว้ ป้องกันการซื้อซ้ำ เถาจูจึงค่อยๆ เล่าให้หลินถิงฟัง“ถึงได้เป็นของล้ำค่ายังไงเล่าเจ้าคะ”หลินถิงฟังแล้วถึงกับตาโต “เข้าใจแล้ว…กลยุทธ์การตลาดแบบขาดตลาด”นางคลี่ยิ้มเอ่ยอย่างชมเชย “ของพวกนี้ทำจากทองคำรึไง ถึงขายได้แพงขนาดนี้” พูดไปก็เสียงเบาลง “เครื่องหอมกำไรดีนัก นับว่าเป็นอีกเส้นทางที่น่าลอง”เถาจูเห็นแววตานายสาวเป็นประกาย ก็อดขำไม่ได้ “คุณหนูเจ้าขา นอกจากทำมาค้าขายแล้วในใจยังมีสิ่งอื่นอีกไหมเจ้าคะ เห็นแล้วเหมือนคุณหนูจะตกหลุมรักเงินเข้าเสียแล้ว ถ้าอย่างนั้นหาสามีที่ร่ำรวยไปเลยไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ…”หลินถิงค้านทันควัน “เงินที่หามาเองไม่เหมือนกัน เงินของคนอื่นก็ยังเป็นของคนอื่นอยู่วันยังค่ำ”“ทูนหัวของบ่าว บ่าวเถียงคุณหนูไม่เคยชนะเลย”หลินถิงยกน้ำในอ่างขึ้นมาแนบจมูก สูดกลิ่นหอม “เมื่อก่อนข้าไม่ทันสังเกต ที่แท้ก็หอมใช้ได้อยู่”เถาจูตอบรับ “คุณหนูใช้มันมาครึ่งเดือนกว่าแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ตัวคุณหนูก็มีกลิ่นหอมนี้ติดอยู่จนชิน พอชินแล้วก็ไม่ทันได้รู้สึก แต่จริงๆ แล้วข้าวของที่คุณหนูใช้ก็จะติดกลิ่นไปด้วยนะเจ้าคะ”“เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ?” หลินถิงพลันสีหน้าเคร่งเครียด จับข้อมือ
