เถาจูไว้แน่นอีกฝ่ายตกใจจนหัวใจแทบหลุดไปครึ่งดวง พูดอย่างสั่นๆ ซ้ำอีกครั้ง “บ่าวว่า…คุณหนูใช้มันมาครึ่งเดือนกว่า ตอนนี้กลิ่นก็เลยติดตัวไปหมดแล้วเจ้าค่ะ…”“ไม่ใช่ประโยคนั้น”เถาจูกลืนน้ำลาย พูดประโยคต่อไป “ของที่คุณหนูใช้ก็จะติดกลิ่นด้วยเจ้าค่ะ…”แย่แล้ว…อารมณ์อันผ่อนคลายในอ่างของหลินถิงสลายหายไปสิ้น นางรีบร้อนล้างตัวลวกๆ สวมเสื้อผ้าแล้วสั่งให้เถาจูนำพู่กัน กระดาษ และหมึกมาหลินถิงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาแล้วบอกเถาจูว่า “เจ้าออกไปรอข้างนอกก่อน”เถาจูลังเลแต่ก็จำต้องออกไป ครู่ใหญ่ผ่านไป หลินถิงเปิดประตูออกมายื่นกระดาษให้เถาจู “ลองดูว่ากลิ่นมันติดหรือไม่”เถาจูยืนอยู่หน้าประตูที่ลมพัดผ่าน สักพักก็รับกระดาษมาดมใกล้ๆ ทันทีที่เข้าใกล้ก็บอกว่า “มีกลิ่นอยู่เจ้าค่ะ หรือว่าเครื่องหอมมีปัญหา คุณหนูเจ็ดอย่าทำให้บ่าวตกใจนักนะเจ้าคะ…”หลินถิงเงยหน้าถอนหายใจยาว “เครื่องหอมไม่ได้มีปัญหา แต่ดูเหมือนข้า…จะมีปัญหาเสียแล้ว”เถาจูงุนงงไม่เข้าใจ***หลายวันต่อมา ต้วนซินหนิงส่งคนไปยังจวนสกุลหลินพร้อมจดหมายเชิญที่เขียนด้วยลายมือถึงหลินถิงใกล้ถึงวันเกิดต้วนซินหนิง สกุลต้วนจัดงานเลี้ยงวันเกิดอย่างใหญ่โต หลินถิงได้รับความโปรดปรานจากนางอย่างมาก จดหมายเชิญฉบับแรกจึงส่งถึงนางโดยเฉพาะหลายวันมานี้หลินถิงจิตใจไม่สงบ…แม้ปากจะเคี้ยวขนมไม่หยุด เมื่อได้รับจดหมายเชิญ นางกำลังนอนพิงหมอนอยู่บนเตียงผ้า ดูไปแค่แวบเดียวก็ตาโต กลายร่า
