งเป็นสุนัข ดมกลิ่นตัวเองไปมาเถาจูยืนมองนายสาวที่ทำท่าทางแปลกประหลาด ใบหน้าอดจะกระตุกเล็กน้อยไม่ได้ ตั้งแต่วันนั้นที่หลินถิงกลับจากนอกจวนแล้วอาบน้ำเปลี่ยนชุด หลังถามเรื่องเครื่องหอมกับนาง ก็ดูเหมือนจะไม่ปกตินัก เอาแต่ดมตัวเองอยู่เรื่อยๆถามไปก็ไม่ตอบว่ามีเรื่องอะไรเถาจูไม่กล้าซักไซ้เรื่องส่วนตัวของนายสาว มีเพียงแต่จะต้องสังเกตพฤติกรรมให้มากยิ่งขึ้นในแต่ละวันเท่านั้นหลินถิงดูเหมือนจะสูดดมจนพอใจแล้ว นางเก็บจดหมายเชิญไว้เรียบร้อย ลุกขึ้นนั่งพลางครุ่นคิดถึงของขวัญวันเกิดที่จะมอบให้ต้วนซินหนิง“จะให้อะไรนางดีล่ะ…”สกุลต้วนมั่งคั่งกว่าสกุลหลินนัก ต้วนซินหนิงเติบโตมาพร้อมทุกสิ่งที่ต้องการ ของล้ำค่าหรือหายากเพียงใดก็มีผู้คนยินดีนำมามอบให้ถึงมือ หลินถิงจึงไม่คิดจะมอบสิ่งของจำพวกทองหยองหรืออัญมณีเป็นของขวัญเถาจูฉวยจังหวะกล่าวขึ้นว่า “เมื่อวานมีคนมาสู่ขอเจ้าค่ะ”“สู่ขอพี่สาวหรือน้องสาวคนไหนในจวนล่ะ”หลินถิงถามอย่างไม่ใส่ใจนักเถาจูรู้ทันทีว่านายสาวไม่ได้ใส่ใจเรื่องแต่งงานของตนเลย “เป็นคุณหนูแปดเจ้าค่ะ นางยังอายุน้อยกว่าคุณหนูปีหนึ่งแท้ๆ ก็จะหมั้นหมายแล้ว เห็นทีจะอยากแต่งก่อนคุณหนูซะอีก”คุณหนูแปดเป็นบุตรีของอนุเสิ่น สตรีที่อยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันก็จริง แต่สัมพันธ์ฉันพี่น้องกับหลินถิงไม่แนบแน่นนัก“อ๋อ”หลินถิงรับคำแผ่วเบา เข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา ไม่ใส่ใจอีก พลางกลับไปคิดเรื่องของขวัญของตนต่อ***ถึงวันเกิ
