ดของต้วนซินหนิง หลินถิงถือของขวัญขึ้นรถม้าไปยังจวนสกุลต้วน บ่าวรับใช้หน้าประตูได้รับคำสั่งไว้ก่อนพอเห็นนางมาก็จำได้ทันที ไม่แม้แต่จะตรวจดูจดหมายเชิญก็พานางเข้าไปทันทีหลินถิงมิใช่แขกธรรมดา ต้วนซินหนิงเคยสั่งไว้ว่าไม่ต้องพาไปยังเรือนต้อนรับแขกทั่วไป ให้นำไปยังเรือนพักส่วนตัวโดยตรงบ่าวรับใช้จวนต้วนแสดงความนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง “เชิญคุณหนูเจ็ดตามบ่าวมาทางนี้ขอรับ”“ลำบากเจ้าแล้ว” หลินถิงกล่าวอย่างสุภาพในจวนต้วนมีทั้งต้วนซินหนิงและต้วนหลิง ครั้นหลินถิงเดินเข้ามาก็ยังไม่พบเจ้าภาพ กลับได้เห็นต้วนหลิงเสียก่อนพอนึกถึงสิ่งที่เคยกระทำ ก็ให้รู้สึกผิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เผลอเหลือบมองเขาไปแวบหนึ่งต้วนหลิงนั่งอยู่ในศาลาเล็กๆ ด้านข้าง เขาก้มหน้าก้มตาอ่านตำรา มือเรียวยาวประคองม้วนหนังสือไว้ ใต้ชายแขนเสื้อที่กว้างขวาง ขาที่ยาวเหยียดพับเข้าหาตัว ชายเสื้อเพียงระเรี่ยพื้นแต่ไม่เปื้อนฝุ่นแม้แต่น้อยชุดยาวสีน้ำเงินเข้มดูสุภาพเรียบง่าย ปักลายเบาบางเพียงเล็กน้อยตรงแขนเสื้อ เข็มขัดประดับหยกแน่นรัดอยู่ตรงเอว ยิ่งขับให้เส้นสายช่วงเอวดูกราชับสง่างามหลินถิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เมื่อตอนยังหลงผิดเป็นตัวร้ายในอดีต นางเคยล่วงเกินต้วนหลิงอย่างไม่รู้ตัว ครั้นตื่นรู้ก็พยายามหลบหน้าเขามาโดยตลอด หากตอนนี้แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วเดินตามบ่าวรับใช้ไปเงียบๆ จะดีหรือไม่…หลินถิงคิดว่าดีแต่ไม่ทันได้เดินพ้น ศัตรูเก่าก็เรียกไว้เส
