ียก่อน “คุณหนูเจ็ด”เสียงของต้วนหลิงสุภาพนุ่มนวล ท่าทีต่อหลินถิงเป็นมิตรนัก ชวนให้นึกถึงบุตรชายสกุลขุนนางผู้สูงศักดิ์ หากหลินถิงไม่รู้ว่าเขาคือมือปราบแห่งหน่วยองครักษ์เสื้อแพรผู้มีเล่ห์เหลี่ยมและโหดเหี้ยม นางคงเผลอหลงเสน่ห์เขาเข้าเสียแล้วตอนนี้หลินถิงแสร้งไม่รู้จักเขาคงไม่ได้เสียแล้ว นางหัวเราะแห้งๆ เดินเข้าไปหา “ใต้เท้าต้วน? ข้าน้อยนี่ช่างสายตาแย่นัก เมื่อครู่ไม่ได้เห็นท่านอยู่ตรงนี้”นางไม่ได้เดินเข้าไปใกล้นัก ร่างกายครึ่งหนึ่งยังอยู่ข้างนอกศาลา รักษาระยะห่างหนึ่งจั้งไว้ตลอด โดยไม่รู้ตัวนางสูดหายใจลึกพลางแอบดมกลิ่นกายตนเอง ก่อนจะถอยหลังอีกครึ่งก้าวอย่างแนบเนียนต้วนหลิงยิ้มบาง “ไม่เป็นไร”เขาค่อยๆ ลุกขึ้น เดินตรงเข้ามาใกล้นาง หลินถิงอยู่ต่อหน้าเขาก็ไม่กล้าถอยอีกแล้วตะ…ตายล่ะ เขาจะเข้ามาดมข้าใช่หรือไม่?
