ยงเส้นเดียว เดินปะปนอยู่ในฝูงชนเมื่อเดินผ่านร้านผ้าหลินจี้ที่ตั้งอยู่กลางถนนฉีผ่านเจี๋ย นางแอบมองเข้าไป เห็นว่าลูกค้าแน่นร้าน คนงานวุ่นวายไม่หยุด ก็คลายใจลงได้บ้างร้านผ้าหลินจี้เป็นร้านที่นางเปิด และยังเป็นร้านเดียวที่ถูกนายท่านสามจับได้ แต่ก็หาใช่รายได้หลักของนางไม่ ยังมีอีกกิจการหนึ่งตั้งอยู่ในมุมเงียบของถนนฉีผ่านเจี๋ย เป็นร้านขายหนังสือหลินถิงไม่เข้าทางหน้าร้าน หากแต่มุดเข้าไปทางประตูหลังอย่างคล่องแคล่ว พอเข้าไปก็เห็นเด็กหนุ่มผูกผมหางม้าสูง นั่งห้อยขาอยู่บนขื่อ สายตาจ้องมองนางจากที่สูงราวกับจับโจรหลินถิงไม่ยอมแพ้ จ้องกลับเขม็ง ปลายผมหางม้าของเขาร่วงลงมาบริเวณเอวผอมบาง ผ้าคาดเอวมีขลุ่ยหินสีเทาแขวนอยู่ ใบหน้าภายใต้หน้ากากปีศาจดูเยือกเย็น ดวงตาแวววาว ริมฝีปากบางชมพูอ่อน“เจ้ามาแล้ว” เขากล่าวหลินถิงพลิกดูสมุดบัญชีบนโต๊ะ “ไม่ใช่ว่าช่วงนี้งานยุ่งนักหรือ? ยังมีเวลาปีนขื่ออีกงั้นหรือ?”เขาไม่สนใจคำเย้าแหย่ “พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางไปซูโจว”“พรุ่งนี้?” หลินถิงแทบจะกระโดดลุกขึ้นเขาพยักหน้า“ทำไมไม่บอกแต่แรก! แล้วงานที่รับไว้เล่า จะคืนเงินหมดหรือไร? ต้องจ่ายค่าปรับนะ!” นางโวยวายเมื่อปีก่อนนางช่วยชีวิตเขาไว้ แล้วชักชวนมาเปิดหอหนังสือด้วยกัน แต่แท้จริงแล้วร้านนี้เป็นฉากหน้า เบื้องหลังพวกเขารับงานในยุทธภพ ไม่ว่าจะเป็นตามหาคน ค้นของ รับจ้างสืบข่าว ฯลฯ เด็กหนุ่มผู้นี้วรยุทธ์สูงส่ง มีเครือข่ายมากมาย แต่
