ถาจูคัดค้าน “ตอนนี้คุณหนูอ้างว่าป่วย หากถูกนายท่านสามจับได้ว่าลอบออกไป เกรงว่าจะโดนลงโทษอีกนะเจ้าคะ หากมิใช่เรื่องเร่งด่วน ก็ไว้ทำทีหลังก็ได้”หลินถิงเปิดตู้ หยิบชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบมาหนึ่งชุด แล้วจัดแต่งตัวหน้ากระจกด้วยความคุ้นเคย กล่าวเหตุผลตามแบบของตนเองว่า “ก็อย่าให้เขารู้ก็จบ ไม่เป็นไรหรอก”เถาจูรู้ดีว่าขัดไม่ไหว ได้แต่ถอนใจ พร้อมช่วยอำพรางให้“คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ โปรดกลับมาก่อนค่ำนะเจ้าคะ ได้ยินมาว่าช่วงนี้มีพวกกบฏลอบเข้ามาในเมือง ทางการเข้มงวดเรื่องเข้าออกนอกบ้านอย่างยิ่ง หากถูกจับตัวได้จะลำบากนะเจ้าคะ”การค้าของหลินถิงเริ่มขึ้นเมื่อปีก่อน และตั้งแต่นั้นนางก็ออกจากจวนเป็นประจำ โดยบอกว่าออกไปจัดการเรื่องการค้า สั่งเถาจูให้เฝ้าจวน ห้ามคิดฟุ้งซ่าน“ไม่ต้องห่วงข้าหรอก ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว ข้ารู้ขอบเขตดี”เห็นเถาจูทำหน้าหมอง หลินถิงก็หยิกแก้มนางเบาๆ พักเรื่องระบบไว้ชั่วคราว ยิ้มร่าเริง “อย่ากังวลไปเลย ข้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย แล้วจะซื้อขนมอิ๋วเกามาฝากเจ้าด้วย”เถาจูเบ้ปาก “บ่าวไม่อยากได้อิ๋วเกาหรอกเจ้าค่ะ ขอแค่คุณหนูกลับมาโดยปลอดภัยก็พอแล้ว”“รู้แล้วน่า~” หลินถิงเปิดประตูออก นางคล่องแคล่วชำนาญเส้นทางในจวนหลินเป็นอย่างดี การเลี่ยงสายตาบ่าวไพร่จึงไม่ใช่เรื่องยากช่วงเที่ยงวัน แดดจัดร้อนแรง ทว่าถนนใหญ่ในเขตวังหลวงยังคึกคักเช่นเคย มิได้เงียบเหงาแม้แต่น้อย หลินถิงในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย ผมถักเปียยาวเพี
