ะออกจากวังมาพร้อมอู๋กงกง“ขันทีเซิ่งตอนเข้ามาที่นี่มีค่ายกลเต็มไปหมด คนข้างนอกคงยากจะเข้ามาช่วยพวกเราแล้ว”เซียนหย่งไถได้ยินก็หัวเราะร่วน “พี่ไม่ต้องเป็นห่วง ค่ายกลทั้งหมดข้าเป็นคนวางไว้เอง ประเดี๋ยวข้าจะพาพวกท่านหนีออกไป”พี่สาวตัวปลอมได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้าง “ดีๆ ข้าเริ่มหิวแล้ว อยากออกจากที่นี่เสียที เจ้าคนที่มันจับตัวข้ามาไม่ยอมทิ้งอาหารไว้ให้บ้างเลย ข้าหิวจะแย่แล้วนี่”ขันทีเซิ่งยิ้มขำก่อนจะล้วงเอาห่อกระดาษที่มิดชิดออกมาจากสาบเสื้อโยนไปต่อหน้านาง “ข้าคิดแล้วเชียวว่าเจ้าต้องหิวเลยห่อไก่ย่างมาน่องหนึ่ง”เติ้งเฉินฟู่เปิดออกได้กลิ่นหอมของไก่ย่างก็รีบกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย“กินไปเดินไปก็คงได้กระมัง? รีบไปก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว” จินวั่งซู่เดินนำหน้า เซียนหย่งไถที่เป็นห่วงพี่สาวเพราะเขาเห็นท้องของนางกลมโตจึงได้ประคองอยู่ใกล้ๆ“พี่เหม่ยเอ๋อร์ท่านท้องแก่ขนาดนี้ถูกจับมาที่นี่คงจะลำบากมากสินะ”นางเอาแต่กัดเนื้อไก่ไปเหลือบมองทางเดินเป็นบางทีไม่สนใจจะตอบคำถามน้องชายกำมะลอ “อือ….”เมื่อเดินพ้นบันไดคุกใต้ดิน เซียนเจียวเหม่ยก็โยนกระดูกไก่ที่เหลือทิ้งไป เช็ดปากเรียบร้อยหันไปรับน ้าดื่มจากขันทีเซิ่ง ส่วนเซียนหย่งไถก็ไปเอาของที่ซ่อนไว้ออกมา เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า“ค่ายกลที่ข้าวางไว้หายเลยยามจื่อไปจะไม่อาจมองเห็นจุดปลดกลไกอาวุธ เช่นนั้นเราเหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้น รีบไปกันเถอะ” เขาหันมาจ้องใบห
