อ๊ย!ลูกในท้องอย่างดีแน่นอน”“ใช่! นั่นเป็นหมอนของฮองเฮามิใช่หรือ? ท่านต้องเอาไปคืนตำหนักเป่าฉีด้วยนี่ อย่าให้ขาดกระจุยไปก่อนก็แล้วกัน”บุรุษทั้งสองยิ้มขัน ไม่นานนักชายชุดดำก็แบกเอาร่างของหู่ฮูหยินตัวปลอมออกมา สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวเพราะคะเนน ้าหนักผิดเล็กน้อย“สตรีตั้งครรภ์หนักขนาดนี้เทียวหรือนี่? ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย” จงจิ้นหูบ่นพึมพำ เขาไม่คาดว่านางจะหนักราวกับบุรุษ ช่วงท้องก็นางก็นุ่มนิ่มดีแท้ แบกขึ้นหลังเช่นนี้ก็คล้ายจะยุบไปเล็กน้อยจงจิ้นหูเกร็งลมปราณมากขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อต้องแบกตัวประกันไปข้างหลัง ทะยานไปข้างหน้าได้ช้ากว่าที่เคย แต่คืนนี้ช่างปลอดโปร่งเสียจริงจนน่าใจหาย!ครั้นถึงเรือนลับเล็กๆ ที่อยู่ฟากตะวันตกของเมืองเขาก็ทะยานลงแตะเท้าลงสนามหญ้าก่อนจะถีบประตูออกนำร่างหญิงตั้งครรภ์ไปนอนไว้บนเตียง“เฮ้อ! ถึงเสียที” แม้อากาศข้างนอกจะค่อนข้างเย็นแต่เหงื่อตามไรผมกลับหยาดหยดไหลกลิ้งลงมาตามข้างแก้ม เสื้อด้านหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อ “หญิงบ้า!ทำเอาข้าขาสั่นเทียว” เขาทุบกำปั้นลงเหนือเข่าทั้งสองข้างเพื่อให้น่องทั้งซ้ายและขวาหยุดการสั่น กว่าจะแบกนางมาถึงนี่ก็ไกลมิใช่น้อย ชายฉกรรจ์ลุกขึ้นมองร่างที่เขาแบกมาอยู่ครู่ก่อนจะเดินออกไปจากห้องแล้วลั่นกุญแจ ก่อนจะเดินไปนอนห้องตรงข้ามองครักษ์เติ้งลืมตาขึ้นถอนหายใจยาว เขานึกว่ารังโจรจะมีคนรออยู่มากมายกลับกลายเป็นเรือนเล็กปากตะวันตกใกล้กำแพงเมือง ดูท่าพวกมันคง
