กำลังจะรอให้หัวหน้ามาสั่งการเสียกระมัง เติ้งเฉินฟู่ลุกขึ้นนั่งไปหยิบกาน ้าชาบนโต๊ะมารินแล้วจิบเล็กน้อย ลองไปเขย่าหน้าต่างดูกลับไม่ขยับเลยสักนิด เห็นทีคงปิดตายโดยรอบเอาไว้แล้ว เมื่อเห็นว่าด้านนอกเงียบกริบเขาจึงเลื่อนตัวไปนอนพักเอาแรงบนเตียง บทบาทการเป็นสตรีมีครรภ์ช่างยากลำบากตอนที่ต้องนอนพร้อมหมอนลูกหนึ่งรัดอยู่บนท้องนี่เอง!เช้าวันต่อมา หู่ฮูหยินมีอาการตื่นกลัวอย่างมากนางนั่งร้องไห้กระซิกๆ ร ่าร้องให้ชายชุดดำปล่อยตนเองกลับจวนไป จงจิ้นหูรำคาญยิ่งนัก กระแทกจานหมั่นโถและถ้วยข้าวต้มลงต่อหน้านาง“เจ้าถูกจับมาเป็นตัวประกันจะร้องไห้ไปก็เปล่าประโยชน์ ไม่ถูกฆ่าตายก็ดีแล้ว กินรักษาชีวิตเจ้าไปก่อนเถอะ ดีที่ข้ายังมีอาหารให้เจ้ากิน”เติ้งเฉินฟู่เห็นอาการเดือดดาลของโจรลักพาตัวแล้วก็คิดว่าตนเองอาจจะเล่นงิ้วสมบทบาทมากเกินไปจึงเลิกฟูมฟาย ทำท่าป้ายน ้าตาสองสามครั้งก่อนหันไปลงมือกินอาหารบนโต๊ะ ยังดีที่เจ้าโจรพอจะมีคุณธรรมอยู่บ้างจึงได้นำเนื้อผัดมาเพิ่มเขาอีกจาน คงจะเห็นว่านางเป็นสตรีมีครรภ์จึงได้หาอาหารมาให้หลายจานเยี่ยงนี้“ช่างตะกละเสียจริง” จงจิ้นหูกราชากเสียงเมื่อเห็นสตรีตรงหน้ากินของในถ้วยและจานจนหมดเกลี้ยงแล้วยังหันไปดื่มชาจนหมดกา“ข้าเป็นสตรีครรภ์แก่ก็ย่อมจะกินมากเป็นธรรมดา” นางแสร้งก้มหน้าเถียงอุบอิบในลำคอ“เตรียมตัวไปต่อได้แล้ว”“เจ้าจะพาข้าไปที่ใด?”“ไปหาท่านประมุข” เติ้งเฉินฟู่ดีใจขึ้นมาวูบแต่ต้อง
