เข้าไปในห้องโถงอับเป็นคนแรกก้มหน้ามองพื้นที่ตนเหยียบย่าง ก่อนจะมองผนังซ้ายและขวา“ซิ่นสือเจ้าดูเพดานที่นี่…ข้าว่าอาวุธอาจจะซ่อนไว้ข้างบน”หัวหน้าองครักษ์หู่เงยหน้าขึ้น “หากเราแตะต้องหีบพวกนั้น ต้องมีอาวุธซัดลงมาแน่ เห็นทีต้องลองดู”หู่ซิ่นสือทำสัญญาณมือให้ทุกคนถอยไปยืนบนบันไดก่อนจะดึงปลอกมีดสั้นโยนลงไปบนฝาหีบใบหนึ่งที่อยู่ใกล้ครืด! ครืด! พลั่ก!แผงหอกเหล็กสองแผงใหญ่ตกลงมาจากบนเพดานที่แยกออกจากกันได้อย่างฉับพลัน “ไอ้หยา!”เสียงคนทั้งหมดร้องออกมาพร้อมกัน“เกือบไปแล้ว หอกมีจากข้างบน แล้วด้านข้างเล่า?” จูจิ้นติ้งยังไม่วายสงสัย เขามองดูผนังแต่ละข้างของห้องโถงอย่างไม่วางใจ“กลไกน่าจะมีเฉพาะตอนที่คิดจะเข้าใกล้หีบพวกนั้น ขึ้นไปกราบทูลฝ่าบาทเร็วเข้า!” หู่ซิ่นสือสั่งให้องครักษ์ผู้หนึ่งขึ้นไปกราบทูลก่อน ส่วนตนและจูจิ้นติ้งคิดหาวิธีปิดกลไกจินวั่งซู่จึงขออาสามาดู เพราะเขาและจวิ้นอ๋องลูกพี่ลูกน้องชอบศึกษากลไกและค่ายกลยิ่งนัก ทั้งตำราและสิ่งประดิษฐ์ของทั้งสองล้วนเกะกะเต็มเรือนพัก มีเพียงพักหลังที่จวิ้นอ๋องตัดสินใจอยู่กับพราชายาที่แคว้นจินทั้งสองจึงมิได้อยู่รวมหัวกันประดิษฐ์สิ่งใดอีก“ฝ่าบาท ขอกระหม่อมไปดูหน่อยเถิดพะยะค่ะกลไกและค่ายกลนับเป็นสิ่งที่กระหม่อมชื่นชอบยิ่งนัก”“ไปสิ เจ้าน่าจะช่วยได้”จินวั่งซู่มองเห็นแผงหอกเหล็กสองแผงที่ปักลงบนพื้นก็ยิ้มน้อยๆ“กลไกแบบใช้แล้วทิ้งนี่ดีนัก หากมีสายโซ่ด้วยข้าก็คงคิดหน
