ลอย เมื่อฮ่องเต้โจวเฟิงเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มกริ่ม“พวกเจ้าออกไปรอข้างนอกก่อน ข้าอยากสนทนากับเสด็จแม่ตามลำพัง” นางกำนัลและขันทีรอบข้างรีบแสดงคารวะแล้วออกไปรอด้านนอก ฮ่องเต้โจวเฟิงยกพระหัตถ์โบกหน้าพระมารดาเลี้ยงไปมา เมื่อเห็นนางเริ่มเลื่อนลอยก็พยักหน้าให้เฉียงเฟย ออกไปหยิบกระดาษ พู่กันและหมึกมา“เสด็จแม่ ครั้งก่อนที่หม่อมฉันถูกลอบสังหารพระองค์กับใต้เท้าฝูร่วมมือกันส่งนักฆ่าเข้าวังใช่หรือไม่?”“ใช่! เพราะข้าคิดว่านักฆ่าสำนักมืออสูรที่ฝูจินหรงไปติดต่อมาร้ายกาจที่สุดแล้ว ข้าให้พวกเขาซ่อนอยู่หลังตำหนักจนค่อนคืนก็ให้พวกเขาสวมชุดทหารออกไปยังตำหนักของเจ้า แต่น่าเสียดายนะที่เจ้ารอดไปได้!” สีหน้าของพระนางรื่นเริงเมื่อเล่าถึงแผนการครั้งเก่า“ยามนี้เสด็จแม่ยังอยากฆ่าข้าอยู่อีกหรือไม่?”นางสะบัดหน้าไปมา “หากลูกของข้าไม่อยากครองบัลลังก์ ให้เจ้าเป็นฮ่องเต้อย่างน้อยข้าก็ยังได้เป็นฮองไทเฮา จะยอมให้ผู้อื่นขึ้นมาแทนได้อย่างไร?”“ใต้เท้าฝูคิดจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ต้องบอกหม่อมฉันว่าจิ้งจอกเฒ่าผู้นั้นซ่อนนักฆ่าไว้ที่ใดบ้าง?”“ที่ข้ารู้ ใต้เท้าฝูให้นักฆ่าปลอมเป็นเสี่ยวเอ้อร์อยู่ในภัตตาคารข้างร้านเกาเจี่ยสิบกว่าคน พวกนั้นกลางคืนจะมีดวงตาสีแดงเป็นนักฆ่าระดับสูงสุด”โจวเฟิงได้รับทราบถึงกับชะงัก “เหตุใดท่านจึงไม่เตือนข้า?”“เพราะข้ากับเขาเคยร่วมมือกัน หากข้าคายความลับนี้เจ้าต้องถือโอกาสกำจัดข้าเป็นแน่!”
