เกอฮูหยินเดินดูถาดเครื่องประดับที่เรียงรายอยู่ในร้านเกาเจี่ยอย่างอารมณ์ดี เมื่อสองสามเดือนก่อนนางยังต้องรอความเมตตาจากอนุจงของใต้เท้าก่งเพื่อให้ได้กำไลหยกเหอเถียนขาวมันแพะ แต่ยามนี้ก่งจั๋วหรานให้อนุจงนำตั๋วแลกเงินพันตำลึงมาให้นางด้วยตนเองเพื่อซื้อของที่พึงใจหลังจากท่านพี่ของนางได้พบกับใต้เท้าก่ง พวกเขาดูเหมือนจะตกลงกันได้ดีจนทำให้เจ้ากรมกลาโหมผู้นั้นลอบให้เงินสามีนางมาไม่น้อย ทว่าเขากลับมิได้บอกกล่าวนางแต่อย่างใด กุ้ยเพียนโจวเป็นบุรุษที่ถือตนเป็นใหญ่ในครอบครัวยามทำสิ่งใดจึงมิจำเป็นต้องบอกกล่าวเหล่าภรรยา เขาเพียงให้ค่าใช้จ่ายรายเดือนแก่เกอฮูหยินเพื่อจัดการใช้จ่ายในเรือนได้ทุกเดือนก็ถือว่าตนทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แล้ว“นายหญิง ท่านคิดจะซื้อชิ้นใดหรือเจ้าคะ?”นางมิได้หันไปตอบคำถามสาวใช้คนสนิท แต่กลับหันไปหาเถ้าแก่เฉียว“ท่านคงมีเครื่องประดับที่ออกแบบมาใหม่อยู่กระมัง?”เถ้าแก่เฉียวยิ้มกว้าง สีหน้าของฮูหยินท่านนี้ดูภาคภูมิผิดกว่าทุกครั้งคงจะมีเงินมาซื้อเครื่องประดับด้วยตนเองแล้ว“ขอรับ มีชุดที่ออกแบบใหม่เพิ่งเข้ามา แต่ว่ามีนายท่านผู้หนึ่งมาวางเงินมัดจำเอาไว้แล้ว ข้าน้อยจึงไม่กล้าเอามาเสนอท่าน”เกอฮูหยินได้ยินก็ตาโต “เช่นนั้นก็ให้ข้าได้ชื่นชมสักหน่อยเถิด”“ได้ขอรับ” เถ้าแก่เฉียวคิดจะยั่วให้นางรู้สึกอยากได้จนยอมจ่ายเงินมัดจำเครื่องประดับไว้สักชุด จึงรีบยกเอาหีบเครื่องประดับที่ซุกไว้ในตู้ด้านหลังออกม
