าเปิดให้นางดู เมื่อเห็นต่างหูและปิ่นปักผมทองคำประดับด้วยทับทิมแดงนางได้แต่ตื่นตะลึง“งดงามจริงเทียว ชุดนี้ราคาเท่าใดหรือ?”“สามพันตำลึงขอรับ”เกอฮูหยินได้ยินก็สะอึกไป นางคิดว่าตนเองมีพันตำลึงก็น่าจะพอได้ปิ่นถูกใจสักอันแต่พอเห็นของในกล่องนี้กลับต้องพับความอยากได้กลับจวนไปสตรีงดงามผู้หนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เมื่อเถ้าแก่เฉียวเห็นก็หันไปชี้เอะอะ“นั่นไงแม่นางที่มัดจำชุดทับทิมไว้”เกอฮูหยินหันไปเห็นสตรีที่แต่งกายด้วยอาภรณ์สูงค่าผู้นั้นก็รู้สึกสนใจ ใบหน้าของนางไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย นางเดินเข้ามาใกล้แล้วควักเอาตั๋วเงินอีกสองพันตำลึงมาจ่าย “เถ้าแก่ ข้าจะรับชุดทับทิมไปเลยก็แล้วกัน”“ขอรับ ขอบคุณแม่นางที่อุดหนุน”สาวงามเจ้าของเครื่องประดับชุดทับทิมหันไปหาเกอฮูหยิน “ฮูหยินท่านนี้เห็นทีจะสนใจเครื่องประดับที่ข้าซื้อกระมัง? ท่านลองดูก่อนได้นะเจ้าคะ เผื่อคิดจะสั่งเพิ่มอีกสักชุด ข้าเป็นคนต่างถิ่นเมื่อรับของแล้วก็คิดจะกลับท่านคงจะไม่ได้เห็นเครื่องประดับพวกนี้ที่นี่อีก”เกอฮูหยินเห็นนางดูนอบน้อมยกย่องตนก็ลำพองใจ “ข้าสนใจเหมือนที่เจ้าว่าจริงๆ ขอชมสักหน่อยเถิด” นางรับปิ่นทองที่ทำเป็นลวดลายนกเกาะกิ่งไม้ประดับทับทิมแดงไปไว้ในมือค่อยๆ ลูบไล้อย่างหลงใหล“ฮูหยินเจ้าคะ กำไลเหอเถียนของท่านช่างงดงามนัก ราคามิได้น้อยไปกว่าทับทิมแดงชุดนี้เลย”เกอฮูหยินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินหญิงงามตรงหน้าชื่นชมกำไลบนข้อมือของตน เท่า
