กับว่านางมิได้ดูด้อยไปกว่าสตรีตรงหน้าแล้ว“แม่นาง กำไลหยกอันนั้นฮูหยินก็ได้ไปจากร้านของข้านี่ล่ะ น่าจะเป็นของกำนัลจากอนุจงแห่งจวนใต้เท้าก่งขอรับ”ใบหน้าของเกอฮูหยินเจื่อนไปเล็กน้อยเมื่อเถ้าแก่เฉียวมาฉีกหน้านางท่ามกลางธารกำนัล ขอที่ได้เป็นของขวัญย่อมแสดงว่านางยังไม่มีปัญญาจะซื้อหาเครื่องประดับสูงค่าจากร้านเกาเจี่ยนี้ได้“อนุจงที่เถ้าแก่เอ่ยถึงคงจะมาซื้อเครื่องประดับบ่อยสินะ”“เรียกว่าเหมาเลยก็ได้ขอรับ” เถ้าแก่เฉียวไม่รอช้ารีบสาธยายคุณสมบัติอันเลิศเลอของอนุจงให้กับลูกค้าใหม่ฟังทันที ราวกับจะให้เป็นสิ่งรับประกันว่าร้านของเขาเป็นร้านเครื่องประดับอันดับหนึ่งที่มีลูกค้าประจำเป็นสตรีในจวนขุนนางใหญ่“อืม…อนุจงผู้นี้หากเป็นสหายของข้าคงจะดีนักข้าอาจจะได้ชุดทับทิมเปล่าๆ สักชุด เถ้าแก่เห็นด้วยหรือไม่?”เถ้าแก่เฉียวที่รู้เบื้องหลังเบื้องลึกของอนุจงได้ยินก็หัวเราะเจื่อนๆ “หากท่านเป็นคนในจวนขุนนางแคว้นผิงก็น่าจะได้ขอรับ แต่นี่แม่นางเป็นคนต่างถิ่นย่อมไร้โอกาสแล้ว”สตรีต่างถิ่นได้ยินก็พยักหน้าหงึกหงัก “อืม! ขุนนางแคว้นนี้ช่างดีจริงที่มีใต้เท้าก่งคอยใส่ใจแจกจ่ายเครื่องประดับให้ฮูหยินแต่ละเรือนด้วย”เมื่อเกอฮูหยินชื่นชมจนพอใจกลับมิได้เลือกเครื่องประดับใด นางก็เดินนำสาวใช้ออกจากร้านแต่สตรีงดงามผู้นั้นกลับเดินตามมา“ช้าก่อนฮูหยิน”นางเบือนหน้ากลับมามองคนข้างหลังด้วยความแปลกใจ “แม่นางยังมีสิ่งใดอีกหรือ?”“ฮูหยินเร
