ียนท่านตามตรง ที่ข้ามาเที่ยวแคว้นผิงครั้งนี้เป็นการหนีออกจากบ้าน แต่เพราะใช้เงินที่ขโมยท่านพ่อมาจนหมดจำต้องกลับวันพรุ่งนี้แล้วเครื่องประดับชุดนี้เพื่อมิให้เสียเงินมัดจำไปเปล่าข้าจึงรีบกลับมาเอา แต่เห็นฮูหยินอยากได้จึงคิดว่าจะจำนำไว้กับท่าน ข้าขอเพียงเงินหนึ่งพันตำลึงเพื่อเดินทางกลับบ้านก็พอ หากมีโอกาสกลับมาไถ่ถอนจะจ่ายเงินให้ท่านสามพันตำลึงเต็มราคา ไม่ทราบว่าฮูหยินพอจะช่วยเหลือข้าได้หรือไม่?”เกอฮูหยินมองเห็นโอกาสที่จะได้ประโยชน์ทั้งสองทาง เครื่องประดับชุดนี้นาง รู้เห็นราคาอยู่แล้วแน่นอนว่าสตรีตรงหน้าซื้อมาอย่างถูกต้องโดยจ่ายเงินให้นางเห็น บัดนี้กลับถือสิ่งที่นางอยากได้ตามหลังมาเพื่อจำนำในราคาเพียงหนึ่งในสาม หากไม่ฉวยโอกาสนี้ไว้นับว่านางมีหัวเป็นหมู*แล้ว“ได้ๆ ข้าจะถือว่าได้ช่วยเหลือเจ้าว่าแต่เจ้าชื่อใด?”“ข้าชื่อหงหลาน”“หากเจ้าต้องการจะไถ่ถอนตามไปหาข้าได้ที่จวนรองแม่ทัพกุ้ยถามผู้ใดก็รู้จัก ข้าเป็นฮูหยินของเขา”สตรีเยาววัยงดงามก้มศีรษะคำนับแล้วคำนับอีก“ขอบพระคุณท่านมากที่ช่วยเหลือข้า พระคุณครั้งนี้ข้าจะไม่มีวันลืมเลย”หงซือซือรับตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงมาเก็บไว้ในอกเสื้อ เกอฮูหยินผู้นี้ช่างชื่นชอบเครื่องประดับเสียจริง…‘เจ้ารับของของข้าไปแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะไปเยือนจวนของเจ้า’นางเดินกลับไปยังรถม้าคันใหญ่ที่จอดอยู่ไม่ไกลเมื่อเข้าไปในรถม้าแล้วก็แกะเอาหน้ากากสตรีเยาว์วัยผู้นั้นออก คราวนี้เปลี่ยน
