ขื่นชื่นชมเมื่ออนุจงควักเอาตั๋วแลกเงินออกมาจ่ายแล้วสั่งให้เถ้าแก่เฉียวส่งของทั้งหมดไปที่จวนใต้เท้าก่ง“ประเดี๋ยวก่อน ข้าขอรับกำไลไปก่อนก็แล้วกัน”นางว่าพลางหยิบเอากำไลหยกมันแพะมาสวมเข้าข้อมือแล้วยกขึ้นหันไปส่องดูกับแสงภายนอก“อนุจงใส่แล้วงดงามมาเทียวขอรับ!”“ขอบคุณเถ้าแก่” อนุจงหันไปเอ่ยลาเถ้าแก่แล้วหันมาหาเกอฮูหยิน “เกอฮูหยินท่านจะไปร้านผ้าต่อหรือไม่? ข้าต้องไปเลือกผ้าสักพับสองพับก่อนจะกลับเจ้าค่ะ”“ไปสิ….เดี๋ยวข้าไปดูกับเจ้าด้วยล่ะกัน” ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าอนุจงผู้นี้ใช้เงินมากมายแค่ไหนกัน? เกอฮูหยินจึงตัดสินใจจะตามนางไปร้านแพรพรรณที่อยู่ใกล้ๆจงเหอก้มหน้าลอบยิ้มน้อยๆ มีเลศนัย การใช้เงินต่อหน้าในสิ่งที่นางอยากได้ช่างล่อใจเสียจริง“ขอบคุณที่ท่านกรุณาไปเป็นเพื่อนข้า ขอให้ข้าได้ตอบแทนท่านเลี้ยงขนมกับน ้าชาสักหน่อยเถิด”“ได้สิ…ข้ายินดี” เมื่อเห็นท่าทางนอบน้อมของอนุจง เกอฮูหยินจึงมิได้นึกรังเกียจเดินนำหน้านางไปยังภัตตาคารที่อยู่ติดกัน ยิ่งดื่มยิ่งคุยก็ยิ่งถูกคอ ทั้งสองเดินตามกันไปเลือกผ้าที่ร้านถัดไปอนุจงเลือกผ้าเนื้อดีสี่ห้าพับก่อนจะควักเงินออกมาจ่าย เกอฮูหยินจึงรู้แน่ว่าอำนาจการตัดสินใจในการใช้เงินนั้นเป็นของอนุภรรยาผู้นี้จริง ก่อนจะแยกย้ายจากนั้นจงเหอถอดกำไลหยกเหอเถียนสวมใส่ให้กับเกอฮูหยินก่อนเอ่ยคำหวาน“ข้ายินดีนักที่ท่านไม่รังเกียจฐานะอนุภรรยาของข้า ยินยอมเป็นเพื่อนคุยทั้งพาข้าเลือกซ
