ื้อของ ขอให้กำไลนี้เป็นเสมือนตัวแทนคำขอบคุณจากข้า”เกอฮูหยินตกตะลึง แค่เพียงไปเป็นเพื่อนนางเพราะความอยากรู้อยากเห็นแค่นี้ อนุจงกลับกล้าให้สิ่งของสูงค่าแก่นาง “อนุจง กำไลนี้สูงค่ามากเกินไปข้าไม่กล้ารับไว้เจ้าจงเอากลับไปเถิด” แม้จะกล่าวเช่นนั้นแต่สายตาของนางกลับเสียดายอย่างเห็นได้ชัดอนุจงยื่นมือมากุมแขนและมือของอีกฝ่ายเพื่อยับยั้งการถอดกำไล “ท่านอย่าได้รังเกียจสิ่งของของข้า ข้าเป็นเพียงอนุเล็กๆ ในจวนนายท่าน เดิมทีก็มิค่อยมีผู้ใดให้เกียรตินัก มีเพียงท่านที่เป็นถึงฮูหยินรองแม่ทัพกรุณาแสดงความเป็นมิตรต่อข้า ข้าซาบซึ้งใจนักเครื่องประดับพวกนี้เดิมนี้ใต้เท้าก่งก็ให้สิทธิ์ข้าดูแลหากข้าอยากจะมอบให้ท่านใต้เท้าก่งก็คงไม่ตำหนิดอกเจ้าค่ะ”เกอฮูหยินได้ฟังคำสรรเสริญเยินยอก็พอใจยิ่งท่าทีของอนุจงที่ดูอ่อนน้อมต่อนางอย่างจริงใจและความงดงามของกำไลเหอเถียนที่ล่อตาล่อใจ ทำให้นางอดที่จะลูบคลำด้วยความเสียดายไม่ได้“ท่านจงรับเอาไว้เถิด จากนี้ไปข้าจะขออนุญาตนับท่านเป็นสหายได้หรือไม่?”เกอฮูหยินพยักหน้าน้อยๆ อย่างไว้เชิงแต่ในใจลิงโลดเต็มเปี่ยม“ได้สิ….ข้าขอบใจเจ้าเช่นกัน”เมื่อนางขึ้นไปบนรถม้าก็เอาแต่ลูบคลำกำไลเหอเถียนพลางยิ้มเลื่อนลอยจนสาวใช้ประจำตัวเอ่ยกระเซ้านางจึงได้เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า“เจ้าได้ยินราคาของมันแล้วมิใช่หรือ? หากข้าคิดจะซื้อกำไลอันนี้จะต้องใช้เบี้ยหวัดของท่านพี่ถึงครึ่งปีเทียว”สาวใช้พยักหน้ารับ “
