ว่าเป็นพ่อตาของฮ่องเต้เขามิคิดร่วมมือกับท่านจะร่วมมือกับผู้ใด?”“ข้าเกรงว่าเขาจะคิดการใหญ่ ข้าคงต้องหันไปหารองแม่ทัพกุ้ยจะดีกว่า หากผลประโยชน์ไม่ยั่วยวนใจผู้ใดเล่าจะร่วมมือกับข้า?” ก่งจั๋วหรานพิเคราะห์ถึงรองแม่ทัพผู้นั้น คนที่ยังหนุ่มแน่นและมีฝีมือเป็นเลิศหากแต่ยังต้องติดตามต้วนจิ้นป้านในฐานะรองแม่ทัพภาคกลาง หากหยิบยื่นโอกาสให้ได้เป็นแม่ทัพใหญ่คุมกำลังสามภาคมีหรือกุ้ยเพียนโจวจะไม่สนใจ?“ท่านพี่ ให้ข้าหาทางแทรกมือเข้าไปหลังบ้านคนผู้นั้นให้ได้เสียก่อนดีหรือไม่?”ใต้เท้าก่งหันมายิ้มมีเลศนัยให้กับอนุภรรยา “คงต้องเป็นเช่นนั้น การนี้หากไม่รอบคอบพวกเราจะตกที่นั่งลำบากเสียเอง”“ข้าย่อมไม่ทำท่านพี่ผิดหวัง” อนุจงลุกขึ้นยืนยอบกายรับคำสั่ง นางให้สาวใช้เตรียมรถม้าคันเล็กเพื่อออกไปข้างนอกจงเหอสั่งให้คนรถจอดรถม้าที่หน้าถนนย่านกุ้ยเจินแล้วนางกับสาวใช้อีกสองคนก็ลงเดิน ตลอดถนนสายนี้มีร้านเครื่องประดับและแพรพรรณสำหรับสตรีจำหน่าย จุดหมายอยู่ที่ร้านเกาเจี่ยซึ่งเป็นร้านที่คนรายได้น้อยไม่กล้าเดินเฉียด ทุกอย่างในร้านนั้นล้วนมีไว้สำหรับคหบดีและครอบครัวขุนนางขั้นสูง ทว่าอนุจงกลับเป็นลูกค้าประจำเพราะนางมักจะซื้อปิ่นปักผมกำไลและต่างหูหรูหราเพื่อเป็นของกำนัลให้กับภรรยาของขุนนางที่สามีนางหมายมั่นปั้นมือจะสนิทสนมด้านข้างของร้านเกาเจี่ยจะมีภัตตาคารหรูหราเหล่าสตรีที่เดินจับจ่ายใช้สอยจนเริ่มเมื่อยล้าก็จะมาพักดื่มน ้าชา
