และขนมที่ดี อาหารนั้นก็ล้วนเลิศรสแน่นอนว่าย่อมเป็นร้านที่คนทั่วไปไม่นิยมเข้ามาใช้บริการด้วยราคาที่สมกับความงดงามของร้าน หากผู้มีรายได้น้อยเผลอหรือพลาดเข้ามาครั้นได้ควักเงินออกมาจ่ายแล้วก็คงปวดใจ มิใช่น้อย“อนุจง นั่นฮูหยินรองแม่ทัพกุ้ยนี่เจ้าคะ”จังหวะที่นางวางไว้ช่างพอเหมาะพอดีเสียจริง เมื่อเช้าให้บ่าวไปจับตามองที่จวนรองแม่ทัพเอาไว้ยามนี้จึงมาเจอเกอฮูหยินที่ร้านเครื่องประดับพอดีเกอฮูหยินเป็นบุตรของนายกองในกองทัพภาคกลางฐานะของนางถือว่าธรรมดา เมื่อสมรสกับกุ้ยเพียนโจวที่ยามนั้นยังเป็นนายกองผู้หนึ่งจึงต้องอยู่อย่างระมัดระวัง ครั้นสามีได้ดิบได้ดีกลายเป็นรองแม่ทัพจึงได้มีจวนใหญ่โตและอยู่อย่างสุขสบายขึ้นมา กุ้ยเพียนโจวรับอนุภรรยาเพิ่มอีกสองคน มีบุตรชายและบุตรสาวรวมสี่คน เกอฮูหยินจึงได้แต่มองกำไลหยกเหอเถียนด้วยสายตาละห้อย“ฮูหยินท่านชอบกำไลหยกหรือขอรับ?” เถ้าแก่หยิบกำไลหยกเหอเถียนสีขาวออกมาให้นางดู เกอฮูหยินรับมาลองสวมใส่ ก่อนยกแขนขึ้นชู“หยกมันแพะช่างสวยงามนัก” กำไลสีขาวโปร่งใสปนเหลืองอ่อนๆ นิดๆ สะท้อนกับแสงตะวันเปล่งประกายงดงาม“ฮูหยินจะรับเลยไหมขอรับ?”เกอฮูหยินสะดุ้งรีบหันไปปฏิเสธ “ข้ายังมิได้ถามท่านพี่ คงต้องรอกลับไปถามก่อนจึงจะกลับมาดูใหม่”“มิเป็นไรขอรับ หากฮูหยินต้องการวันใดก็มาเลือกใหม่ได้ ที่ร้านข้าน้อยมีเข้าชุดกันทั้งหยก กำไลต่างหู และแหวนเลยเทียว หยกเหอเถียนขาวมันแพะนี้หากท่านสวมใส่ร
