หงซือซือหน้าบูดหน้าบึ้งกลับมายังเรือนรับรองครั้นหมิงเฟยหลงเห็นเข้าก็รีบลุกไปจับไหล่สองข้างของนางแล้วผลักให้เดินมานั่งที่โต๊ะ“ข้าเตรียมอาหารไว้รอเจ้า เหน็ดเหนื่อยหรือไม่?”“ข้าโมโหนัก โจวอ๋องน่ะสิ บังอาจใช้ข้านวดบ่าอยู่ได้ ดีที่ข้าหาหนทางปลีกตัวออกมาได้” ใบหน้าของนางยังไม่คลายความหงุดหงิด สามีเห็นดังนั้นก็อดจะอมยิ้มมิได้“เห็นทีเขาคงจะพูดความลับมากมายกระมังเจ้าจึงยอมบีบนวดให้เขาแบบนั้น คนอย่างเจ้าคงมิยอมเปลืองแรงโดยเปล่าประโยชน์เป็นแน่”หงซือซือหันไปจุ่มมือลงในอ่างน ้าทองแดง ซับมือให้กับผ้าผืนน้อยที่วางอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะหยิบน่องไก่ขึ้นมากัด พูดถึงเรื่องที่นางได้เปรียบแล้ว นางอารมณ์ดีขึ้นมาทันที พอกัดไก่เข้าไปหนึ่งคำนางจึงได้รู้ว่าที่ตนเองหงุดหงิดมากเป็นเพราะหิว จึงกัดเนื้อไก่เข้าไปหลายคำ หมิงเฟยหลงเห็นนางกินอย่างเอร็ดอร่อยก็ยิ้มกว้าง“เจ้ากินเยอะๆ หน่อยก็ดี เจ้ามังกรน้อยจะได้แข็งแรง”นางกินน่องไก่หมดไปชิ้นหนึ่งก็หันมารับจอกน ้าชาจากสามีดื่มไปจนหมดแล้วก็หันกลับมาหยิบน่องที่สอง “ช่วงนี้ดูเหมือนข้าจะหิวมากกว่าปกติ”ฮ่องเต้หมิงเลื่อนพระหัตถ์มาลูบหน้าท้องของนางเบาๆ “สองเดือนกว่าแล้ว ลูกของเราก็คงอยากจะกินอาหารให้เยอะขึ้น ข้าเตรียมยาต้มบำรุงครรภ์ไว้ให้เจ้าแล้ว กินข้าวให้อิ่มแล้วก็ดื่มยาด้วย”นางพยักหน้าหงึกหงักแล้วก้มลงกัดน่องไก่ต่อ พี่สามช่างเอาใจใส่นางนัก ตั้งแต่รู้ว่านางตั้งครรภ์เขาคอยคะยั้นคะย
