ับแม่ทัพต้วนก็แทบจะกุมคนละขั้วทั้งราชสำนักและอำนาจทางทหารอยู่แล้ว หากพวกเรากลายเป็นญาติกัน คราวนี้แม้เสด็จพี่กับข้าจะรวมตัวกันก็คงยากจะต้านทาน”“ท่านอ๋องไม่นึกอยากจะเป็นฮ่องเต้บ้างหรือพะยะค่ะ”“เจ้าจะบ้าหรือไร? ข้ามิได้ชอบความรับผิดชอบมากมายเช่นนั้น ทุกวันนี้เป็นอ๋องที่มีหน้าที่รับผิดชอบก็มากพอแล้ว ข้ายังไม่มีโอกาสได้ไปหามิ่งเอ๋อร์เลยด้วยซ ้า ไม่รู้นางเป็นอย่างไร?”“หากท่านอ๋องได้เป็นฮ่องเต้ เฉียงเจียวมิ่งก็ย่อมจะตกอยู่มือพระองค์แน่”“ฮ่าๆ ข้าชอบนางก็จริง แต่ก็ไม่ได้มากถึงขั้นต้องรบราฆ่าฟันกับผู้อื่นขนาดนั้น ความจริงข้าก็รู้ว่านางชอบเสด็จพี่มานาน ข้าก็แค่อยากแหย่เสด็จพี่ให้เดือดร้อนบ้าง” สีหน้าของโจวชุ่นยิ้มแย้มพอใจเมื่อนึกถึงความหึงหวงของฮ่องเต้ที่มีต่อมิ่งเอ๋อร์“กระหม่อมคิดว่าท่านอ๋องทรงอยากได้นางเป็นชายาเสียอีก”“เจ้าคิดว่าเสด็จพี่จะยอมสูญเสียนางไปงั้นหรือ?เอาจริงๆ หากนางอยากเป็นชายาข้า ข้าก็ยินดี แต่หากนางไม่ต้องการข้า ข้าก็ไม่ได้ทุกข์ตรมหรอกน่า”หงซือซือส่ายหน้ามองด้านหลังท่านอ๋องที่นางเคยคิดว่าโตแต่ตัวด้วยความเอือมระอา ดีแล้ว! ที่เขามิได้เป็นฮ่องเต้ ด้วยอุปนิสัยเช่นนี้หากให้บริหารบ้านเมืองคงพังไม่เป็นท่า ชายหนุ่มที่นั่งแช่อยู่ในอ่างเอียงหน้ามาเล็กน้อยก่อนสั่ง“ชิวเหยียนเจ้านวดบ่ากับต้นคอให้ข้าที”
