ฮ่องเต้โจวเฟิงมองดูใบหน้าของตนที่ถูกแปลงให้เป็นองครักษ์จงจนแทบแยกไม่ออก “อา….เจ้าร้ายกาจเหลือเกินจอมยุทธ์หง ข้าเหมือนกับจงหลวนชุนยังกับเป็นฝาแฝด”“ฝีมือของข้าทั่วทั้งยุทธภพนี้เป็นรองเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ฝ่าบาทสบายใจได้ ต่อให้คนทั้งวังหลวงมาเห็นก็ต้องบอกว่านี่คือจงหลวนชุน”โจวเฟิงตามจอมยุทธ์หงที่แปลงโฉมเป็นทหารยามพร้อมด้วยจังจิ้นเล่อออกไปถึงประตูวัง ฮ่องเต้หนุ่มลืมตัวว่าตนเองอยู่ในคราบขององครักษ์จงเมื่อได้ยินเสียงทักทายจากทหารยามหน้าประตูก็ลืมหันไปทักทาย“องครักษ์จงวันนี้ท่านดูสดชื่นแจ่มใสนะ ถึงวันพักพอดีสินะ”ฮ่องเต้มัวแต่มองดูทหารที่เดินขบวนผ่านไปมาผ่านแล้วแวะเปลี่ยนเวรอย่างสนใจ“องครักษ์จง!” เสียงเรียกของทหารยามหน้าประตูดังมากกว่าเดิมจนโจวเฟิงสะดุ้ง “นี่ข้าทักเจ้านะเหตุใดจึงเอาแต่เหม่อ?”“อ้อ! ข้าขอโทษ มัวแต่ดูทหารพวกนั้นเพลินไปหน่อย”ทหารยามหัวเราะร่า “เจ้าพูดยังกับเจ้าไม่เคยเห็นพวกเขาเปลี่ยนเวรยามมาก่อน พวกเราก็มาเจอกันทุกวันอยู่แล้ว มีอันใดน่าสนใจกัน?”โจวเฟิงทำหน้าเก้อ “เออ…เจ้าพูดถูก”องครักษ์จังที่ลงชื่อในบันทึกออกจากวังหลวงรีบหันมาเรียกฮ่องเต้ หงซือซือเดินตามหลังคอยหัวเราะฮ่องเต้ที่ตื่นเต้นกับการแปลงโฉมครั้งแรกอยู่ข้างหลังไปใกล้จะถึงสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟ นางก็แวะเข้าไปหลังพุ่มไม้แล้วแปลงโฉมไปเป็นจอมยุทธ์หงเช่นเดิม“นี่คือใบหน้าของจอมยุทธ์หงจริงๆ ใช่ไหม?”ฮ่องเต้ถามด้วยความสนใจ เจ้านักแ
