ฮ่องเต้ทรงรับฟังสิ่งที่จอมยุทธ์หงเล่าด้วยความยินดี พระพักตร์จึงเบิกบานขึ้น นับตั้งแต่กล่องมังกรนั่นหายไป ไม่ว่าคืนไหนก็ล้วนเป็นคืนที่ข่มตาหลับลงยากเย็น พักหลังต้องให้มิ่งเอ๋อร์มานั่งจับมือที่เตียงบรรทมจึงสงบใจลงได้“เจ้าว่ารู้ที่ซ่อนกล่องมังกรแล้วงั้นหรือ?”“ไม่แน่ว่าใช่หรือไม่เพคะ? เพียงแต่มีโอกาสจะเป็นที่นั่น”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรขันทีตรงหน้าที่ร่างจริงเป็นจอมยุทธ์แปลงโฉมซึ่งพระองค์ไม่แน่ใจว่าเป็นบุรุษหรือสตรีกันแน่? เพียงแต่คนผู้นี้มักจะแปลงเป็นนางกำนัลอยู่บ่อยครั้งนางขอให้พระองค์ช่วยเป็นโล่กำบังไปยังตำหนักจินซานอีกครั้ง หากพบว่าตรานั่นอยู่ในที่ที่นางหมายตาล่ะก็ แสดงว่าฮองไทเฮาทรงวางแผนไว้หลายชั้นกว่านี้แน่!“เดี๋ยวข้าต้องขอคิดก่อนว่าจะหาข้ออ้างเอาสิ่งใดไปถวายนางดี ครั้งก่อนเป็นชา คราวนี้คงต้องหาของที่นางโปรดสักหน่อยนางจะได้อยู่คุยกับข้านานอีกนิด”“ฝ่าบาท ต้องเสด็จกลางวันนะเพคะ ที่สำคัญต้องพาฮองไทเฮาออกจากตำหนักไปที่อื่นด้วย”“ข้าจะพาเสด็จแม่ไปนั่งดื่มชาที่สวนก็แล้วกัน หวังว่าเจ้าคงจะทำได้สำเร็จ”“เพคะ หม่อมฉันจะไม่ให้พลาดเด็ดขาด”หงซือซือเตรียมอุปกรณ์งัดกุญแจไว้เรียบร้อยวิชาโจรนางก็พอมีบ้างเพียงแต่ไม่ได้พกเครื่องมือไปด้วยเท่านั้น คราวนี้นางเตรียมเหล็กงอเล็กๆ เอาไว้เรียบร้อยพร้อมจะไปเอาสิ่งที่วางอยู่ในที่อันตรายแต่ปลอดภัยของฮองไทเฮาแล้ว!เฉียงเจียวมิ่งยืนอยู่ข้างๆ พลันนึกบางอย่างขึ้นได้“ฝ่า
