มไปได้” โจวเฟิงนั่งลงบนโต๊ะทรงพระอักษร เฉียงเจียวมิ่งที่รู้หน้าที่รีบเข้าไปคุกเข่าอยู่ข้างๆ ช่วยฝนหมึก ฮ่องเต้ทรงหยิบเอากระดาษเนื้อพิเศษที่ทำขึ้นเพื่อเขียนราชโองการโดยเฉพาะขึ้นมา ตรากระเรียนทองคำที่ต้องใช้ในการควบคุมกองทัพ ถูกประทับลงบนราชโองการหลายฉบับ“ทรงต้องการเพียงราชโองการจัดระเบียบกองทัพมิใช่หรือเพคะ?”“ข้าเขียนราชโองการเผื่อเอาไว้เสียเลย เพราะหากให้เจ้ายืมไปแล้วเกิดพวกเขากดดันข้าอีก จะไปเอาตราจากเจ้าคืนฉุกละหุกก็คงมิได้ สองเดือนก็คือสองเดือน”“ทรงรอบคอบมาก เพคะ”“แม้ข้าจะยังไม่อาจรวบอำนาจได้ทั้งหมด แต่ข้าก็เรียนรู้เรื่องการปกครองมาตั้งแต่เยาว์วัยในฐานะรัชทายาท การบริหารบ้านเมืองที่ได้รับการปลูกฝังมาล้วนอยู่ในหัวของข้า รวมทั้งความผิดชอบต่อแคว้นด้วย”หงซือซือสบตาโจวเฟิง นางรู้สึกเห็นใจในตัวฮ่องเต้ผู้นี้นัก ฮองไทเฮาครองอำนาจมานานคงยากจะรับมือ ส่วนเจ้ากรมกลาโหมก่งก็เป็นที่เกรงขามต่อขุนนาง ส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะทำการใดฮ่องเต้ล้วนแต่ต้องรับเรื่องหนักพระทัยทั้งนั้น“เพื่อเป็นการตอบแทนที่ฝ่าบาทให้หม่อมฉันยืมตรากระเรียนทองคำ หม่อมฉันจะพาพระองค์ไปพบกุนซือผู้หนึ่ง กุนซือผู้นี้จะช่วยให้ฝ่าบาทวางแผนจัดการรวบอำนาจในวังได้อย่างเบ็ดเสร็จเสียทีเพคะ”ฮ่องเต้ทรงยิ้มด้วยความยินดี “จริงหรือ? กุนซือของเจ้าเป็นผู้ใด?”“กุนซือผู้นี้เป็นคนที่ทั้งแคว้นหมิงต้องยำเกรง ทำให้แคว้นหมิงมีความเป็นปีกแผ่นภายในพระราชอำนา
