“ยังกล่าวเช่นนั้นมิได้พะยะค่ะ”“หึ! ปกป้องกันดีจริงนะ” พระนางปรายตามามองนางกำนัลที่ยืนอยู่เยื้องฮ่องเต้อีกครั้ง “เจ้าไปเยี่ยมถูเฟยกับข้าสักหน่อยเถิด จะอย่างไรนางก็ได้ชื่อว่าเป็นพระสนมของเจ้า เห็นแก่หน้าของข้าบ้าง”“พะยะค่ะ” โจวเฟิงรับคำแต่ดวงตากลับแข็งนักหงซือซือรู้สึกได้ว่าพระสนมถูผู้นี้คงไม่เป็นที่โปรดปราน ขบวนบ่าวที่ตามเสด็จไปยังตำหนักอิงฟ้ามีแปดคน เฉียงม่านหลิงตัวปลอมคอยลอบสังเกตท่าทีของฮ่องเต้ที่มีฮองไทเฮา แม้จะมิได้หวาดกลัวแต่ก็ยังยอมทำตามที่อีกฝ่ายต้องการ เห็นทีอำนาจของฮองไทเฮาในวังหลวงจะมิใช่ธรรมดาพระสนมถูชิงหลินพำนักอยู่ในตำหนักโอ่อ่า หงซือซือเพิ่งรู้ว่าโจวเฟิงมิยอมแต่งตั้งผู้ใดเป็นฮองเฮา พระสนมผู้ครองตำแหน่งเฟยนอกจากถูชิงหลินที่เป็นหลานของฮองไทเฮาแล้วก็ยังมีก่งเยว่ชิงที่เป็นบุตรสาวของใต้เท้าก่งเจ้ากรมกลาโหมถูเฟยใบหน้างดงามรูปร่างบอบบาง นางนั่งก้มศีรษะคารวะฮองไทเฮากับฮ่องเต้ คนแรกรีบกรากเข้าไปดูอาการแต่คนหลังทำสีหน้าเบื่อหน่าย“เจ้าไม่เป็นอันใดมากใช่ไหม?”“แค่เวียนศีรษะนิดหน่อยเพคะ”“คงเป็นโรคที่ต้องการความสนใจพะยะค่ะ” เสียงของฮ่องเต้ดูไม่คล้ายปราชดปราชัน ใบหน้าเรียบเฉย“ฝ่าบาท หม่อมฉันอ่อนแออยู่แต่เดิม พระองค์ก็ทรงทราบอยู่แล้ว”“อืม…ถ้าเช่นนั้นคงไม่เหมาะจะตั้งครรภ์สินะ”“หามิได้เพคะ การตั้งครรภ์เป็นหน้าที่อันสำคัญที่หม่อมฉันทำได้อยู่แล้ว”ฮ่องเต้ยกยิ้มมุมปาก “ถูเฟยช่างรักหน้าที่ยิ
