คนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้‘ความลับยิ่งรู้น้อยหูก็ยิ่งดี’หงซือซือชวนหมิงเฟยหลงไปกินอาหารในภัตตาคารประจำเมือง “หากเราอยากรู้ว่าท้องถิ่นนั้นเป็นเช่นใด? เราต้องไปร้านอาหารที่พวกเขานิยม”“ตามใจเจ้า!”“พี่สาม ตั้งแต่ออกเดินทางข้ารู้สึกว่ากินสิ่งใดก็ล้วนอร่อยทั้งสิ้น ยามนี้รู้สึกคล้ายกางเกงจะคับนิดๆแล้วล่ะ” นางยกมือขึ้นตบพุงของตนเอง“เจ้ากินได้ก็ดีแล้ว เราต้องเดินทางรอนแรมอีกไกล ดูแลสุขภาพตนเองให้ดี กินได้นอนหลับก็นับว่ามีความสุขแล้ว” เขาโอบร่างบางของจอมยุทธ์หนุ่มน้อย“น้องหงเจ้ากินเข้าไปเถอะ วันนี้ข้าเลี้ยงเต็มที่”“ดี!” ทั้งสองเดินกอดคอกันเข้าไปยังภัตตาคารใหญ่จินวั่งซู่ที่ลอบตามมารู้สึกสงสัย ‘ท่าทางเช่นนี้ทั้งสองคงตัดแขนเสื้อกันแล้วกระมัง?’ ยิ่งไม่เปิดเผย ยิ่งอยากรู้ สำหรับจอมยุแยงและสอดรู้แห่งเมืองหลวงการตามเรื่องในม่านมุ้งของชาวบ้านนับเป็นงานที่สนุกที่สุด!เมื่อเห็นว่าจอมยุทธ์หลงสั่งอาหารเลิศรสหลายจาน จินวั่งซู่จึงเตร็ดเตร่เข้าไปไป “พวกท่านมากินอาหารกันที่นี่เอง ข้าเดินผ่านมาพอดีเทียว”หมิงเฟยหลงยิ้มน้อยๆ ดวงตาของเขาดูคมกริบราวกับจะเจาะถึงหัวใจจินวั่งซู่ ชายหนุ่มผู้ชอบวุ่นวายเรื่องชาวบ้านรู้สึกหนาวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก “พวกท่านสะดวกที่ข้าจะร่วมโต๊ะหรือไม่?”“ได้สิ! อาหารมาพอดี พี่สามสั่งเสียเต็มโต๊ะคุณชายจินเชิญนั่ง” จอมยุทธ์หนุ่มน้อยหันมาชวนด้วยรอยยิ้มจริงใจ จินวั่งซู่จึงยิ้มด้วยความปลอดโปร่ง
