ที่เป็นรัชทายาท”หงซือซือจนใจ นางจึงคิดต่อรองเขาสักหน่อยครั้นเห็นพระสวามีพระพักตร์บึ้งตึงก็ขยับเข้าไปเอาใจ“เราถอยกันคนละก้าวดีหรือไม่?”“เจ้าว่ามา….”“ข้ายอมออกไปเรือนอนุถานกับท่าน แต่ข้าขอเวลาอีกครึ่งเดือนค่อยหยุดกินยาห้ามครรภ์” นางยกมือเรียวใหญ่ขึ้นแนบแก้มนุ่มของตน“ได้! ตกลงตามนี้” หมิงเฟยหลงเห็นนางยังไม่เงยหน้าขึ้นมามองตนก็อมยิ้มอย่างมีเลศนัย ให้นางกินยานั่นต่อไปอีกครึ่งเดือนหรือทั้งปีก็นับว่าดีทั้งนั้น!หงซือซือเงยหน้าขึ้นจูบปลายคางพร้อมสอดแขนกอดเอวเขาแล้วขยับตัวขึ้นไปนั่งบนตัก “พี่สามดีกับข้าเสมอ”“เจ้าช่างประจบเช่นนี้ ไม่ว่าต้องการสิ่งใดข้าก็ต้องให้หมดน่ะสิ” เขาจูบหลังคอของนางพร้อมปลดเสื้อออกอย่างว่องไว “คืนนี้ปรนนิบัติข้าดีๆ ให้สมกับที่เจ้าชมข้าหน่อยเถิด”“ได้เจ้าค่ะ!” นางถอดเสื้อผ้าให้ฮ่องเต้อย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอทำเอาจิตใจนางระส่ายระส ่า “ดูเหมือนคืนนี้ท่านมีแผนพิเศษเสียแล้ว”จมูกโด่งก้มลงจูบเนินอกนิ่มอย่างหยอกเย้า “เจ้ารู้ทันอีกจนได้” ชายหนุ่มก้มลงอีกคราและมิได้เงยหน้าอีก ทั่วทั้งห้องมีเพียงเสียงหายใจหอบและเสียงต ่าพร่าของสองสามีภรรยาที่พูดแทบจะฟังไม่เป็นภาษาท่านอ๋องเก้านำพราชายาหานซู่ลี่เดินทางเข้าวังเมื่อเห็นหน้าฮ่องเต้และได้ยินว่าพระเชษฐาคิดจะออกไปพักผ่อนสักสามวันก็บ่นกระปอดกระแปด“นี่ท่านเห็นข้าสองสามีภรรยาเป็นหุ่นเชิดไปแล้วหรือไร? เอะอะก็เรียกให้มาเป็นตัวแทนอยู่
