เรื่อย ไท่เอ๋อร์กับถิงเอ๋อร์ต้องอยู่กับท่านยายอีกสามวันไม่รู้จะงอแงหรือไม่?”“เจ้าช่วยข้าแค่นี้จะเป็นไรไป? ไม่เห็นหรือว่าชินอ๋องกำลังจะมีลูกอีกแล้ว เขาหยามหน้าข้าครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าดูสิ นอกจากจะมีลูกแฝดสี่แล้ว ยังจะมีเพิ่มอีกหากคราวนี้เขามีลูกฝาแฝดล่ะก็ เจ้ากับข้าก็ถือว่าแพ้หลุดลุ่ยแล้ว”“ฝ่าบาท วันก่อนจวิ้นอ๋องเพิ่งส่งสาส์นมาหาข้าบอกว่าองค์หญิงจินเฟิ่งทรงพระครรภ์แล้วพะยะค่ะ”สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ซีดเซียวหันไปสบตาหลวนฮองเอา “ซือซือ เจ้าเห็นหรือยัง? ไม่ว่าน้องชายคนไหนของข้าก็ล้วนมีผู้สืบสกุลกันหมดแล้ว”“ใจเย็นๆ เพคะ เราตกลงกันแล้ว อีกแค่ครึ่งเดือนเท่านั้นเอง!”หมิงเฟยหลงราวกับถูกไฟจี้หลัง ทรงเร่งให้พาหงซือซือออกจากวังหลวงโดยไม่ยอมพูดคุยกับท่านอ๋องเก้าอีก หงซือซือได้แต่ทำตาละห้อยมองดูพระชายาหานซู่ลี่สหายสนิทของนางด้วยความเสียดายที่มิได้พูดคุยกัน นินจาสาวแอบยกมือไล่สหายพร้อมทั้งยักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนเพราะรู้ว่าฮ่องเต้ทรงคิดจะออกจากวังไปเพื่อทำสิ่งใดฮ่องเต้ทรงพานางทำเลียนแบบสิ่งที่หู่ซิ่นสือและเซี่ยฮูหยินทำ ทั้งสองเดินตัดทุ่งดอกไม้ในยามบ่ายไปยังเตียงไม้ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ หงซือซือมิคาดคิดว่าฮ่องเต้จะทรงลงมือเล้าโลมนางอย่างไม่ยั้งจนนางร้อนรุ่ม ทั้งสองร่วมรักกันในยามบ่ายสายแดดอ่อน ลมพัดโชยเย็นสบาย“เจ้าเหน็ดเหนื่อยมากหรือว่ายังติดใจอยากได้อีกสักครา?” ฮ่องเต้ทรงเย้าหยอกเมื่อเห็นนา
