“หลังจากไฟไหม้วังชงหยวนและท่านหายสาบสูญ การชิงบัลลังก์รุนแรงขึ้นก็อย่างที่ท่านรู้ องค์รัชทายาทสิ้นพราชนม์ด้วยอาการป่วยประหลาด แต่ข้ายืนยันได้ว่ามิใช่เป็นฝีมือข้าอย่างแน่นอน” หมิงเฟยหลงทรงยืนยัน คราแรกเขามิได้อยากจะเป็นฮ่องเต้แต่เพราะมีผู้คิดฆ่าเขาอยู่หลายครา “ยามนั้นข้าทั้งถูกลอบสังหารและถูกวางยา แต่อาจจะเป็นชะตา ทำให้ข้ารอดมาได้”“ฮองไทเฮาเล่า? ยามนี้พระองค์เป็นอย่างไร?”“เสด็จแม่กุมอำนาจอยู่หลังม่านข้ามาหลายปีจวบจนข้าและชินอ๋องรวบรวมอำนาจกลับคืนมาได้พระคุณก็ส่วนหนึ่งทำให้ข้ามิได้ต้องการเข่นฆ่าเอาชีวิตนาง และไม่ต้องการให้นางเอาชีวิตข้า นางยอมวางมือจากอำนาจและอยู่วังหลังโดยสงบมา นานแล้ว”“เจ้าอย่าลืมว่าสายอำนาจของนางถูกวางอยู่ในวังหลังมาเนิ่นนาน หนานกงกงก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่แม้รับใช้อดีตฮ่องเต้แต่ก็ไม่วายแอบร่วมมือกับนางในบางครั้งหากว่านางว่างมือแต่คนของนางไม่วางมือเล่า?”หมิงเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้น “ข้าลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิท! มิเคยตรวจสอบเรื่องนี้ซ ้าอีกเลย”“เฟยหลง ยามนี้ช่างเหมาะยิ่งนักที่จะฆ่าเจ้าเพื่อให้แผ่นดินว่างผู้ปกครอง ในเมื่อตัวเจ้ามิได้มีทายาทสายตรง ต่อให้ชินอ๋องจะกุมทหารหลายแสนนายหากอยากได้บัลลังก์ก็อาจจะต้องนองเลือด เจ้าอยากเห็นบ้านเมืองเป็นเช่นนั้นหรือ?”ฮ่องเต้ทรงพระเนตรท่านพ่อตาที่กลายเป็นอดีตว่าที่รัชทายาทก่อนที่พระองค์จะทรงประสูติ หลวนเป้ยเล่อบุญบุตรธรรมของอดีตฮ่องเต้ ซึ่
