องครักษ์จูด้วยความบังเอิญยามนี้นางเอามาใช้กับกัวมามาหลี่และพูดกรอกหูนางเรื่องไปเอาของที่ซ่อนไว้ออกมาทำลาย กัวมามาหลี่ลุกขึ้นยืนอย่างมึนงง“ข้าต้องไปเอาของที่ซ่อนไว้ออกมาทำลาย”คำพูดสุดท้ายที่นางกำนัลน้อยพูดกรอกหูนางทำให้นางย ้าคิดย ้าทำเดินออกไปยังที่ซ่อนของพวกนั้น นางกำนัลน้อยเดินตามหลังกัวมามาหลี่ไปห่างๆ นางตรงกลับไปยังห้องโถงของตำหนักห่าวซิน เดินไปที่มุมห้องที่มีแจกันยุคต้นราชวงศ์ตั้งอยู่ ก่อนจะยกขึ้นเทลงห่อยาสีน ้าตาลขนาดเล็กหล่นออกมา นางล้วงเข้าใส่ไว้ในสาบเสื้อแล้วเดินไปยังตู้หนังสือเพื่อเปิดหนังสือเล่มใหญ่ที่ตั้งอยู่ นางกางหนังสือนั้นจนหมดก็ไม่เห็นห่อยาที่หนีบซ่อนไว้ ใบหน้านางเผือดสีเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินกลับออกจากตำหนักกัวมามาหลี่เดินอ้อมไปยังเรือนพักด้านหลัง ฐานะของนางสำคัญยิ่งห้องพักนางเป็นส่วนตัวและโอ่อ่าหงซือซือแอบแง้มหน้าต่างดูว่านางกำนัลอาวุโสจะทำสิ่งใด นางเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วค้นที่ด้านล่าง หยิบห่อผ้าขนาดสองฝ่ามือออกมาเปิดแล้วนับห่อ สีน ้าตาลเล็กๆข้างในก่อน จากนั้นนำห่อยาที่ซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมาทิ้งรวมกัน หากล่องไม้มาใส่อีกทีก่อนจะเดินออกไปข้างเรือนพัก เลื่อนกระถางต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างซุ้มนั่งเล่นออก ใช้พลั่วขุดหลุมฝังกล่องไม้นั่นก่อนจะเลื่อนกระถางมาปิดเอาไว้นางเดินกลับไปตำหนักห่าวซินตามสัญชาตญาณอาการเลื่อนลอยของกัวมามาหลี่ทำให้ขันทีที่เดินผ่านมารู้สึกแปลกใจ“กัวมามาหล
