ปใช้ได้ง่ายขึ้น”เฉินเฟยมองดูไม้คนชาที่ทำจากไม้ไผ่ปลายเป็นริ้วบางๆ ม้วนโค้ง ยามที่ฮองเฮาทรงยีปลายโปร่งลงกับผงชาคนเป็นวงกลมดูน่าสนุกนัก!“เพราะพวกเขาเก็บมันเป็นผง หากไม่ใช่สิ่งนี้คนก็คงจะไม่แตกตัว” เมื่อพระนางทำไปรอบหนึ่งก็ปล่อยให้เหล่าสนมให้ลองทำกันดูจินวั่งซู่นั่งมองพวกนางสาละวนหัดชงชากัน เขายังไม่รู้ว่าเหตุใดฮองเฮาจึงทรงมีพระประสงค์ให้เขามาร่วมงานชงชาด้วย แต่ด้วยนิสัยช่างจับผิดคนของชายหนุ่มเขาจึงนั่งจิบชาพิจารณาพวกนางไปทีละคนนั่นปะไร! นางกำนัลผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังพระสนมเฉินกำลังโรยผงบางอย่างลงในถ้วยชา นี่กระมังเหตุผลที่เขาต้องมา? คุณชายจินมองไปรอบๆ พวกนางมิมีผู้ใดใส่ใจกันและกัน ยังคงง่วงกับอุปกรณ์ชงชาตรงหน้า ฮองเฮาให้ขันทีนำมาวางต่อหน้าพระสนมทุกองค์ พวกนางจึงมุ่งมั่นฝึกทำเพื่อมิให้น้อยหน้ากันและกันเฉินเฟยที่ทำสำเร็จเป็นคนแรกรีบยกถ้วยชานั้นยืนขึ้น“ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันทำสำเร็จแล้ว ขอถวายถ้วยแรกแก่พระองค์ ขอได้ทรงโปรดดื่มเป็นเกียรติแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ”หลวนฮองเฮาคลี่ยิ้มงดงาม “ได้สิ!”เฉินเฟยยิ้มอ่อนหวาน คุณชายจินที่เห็นเหตุการณ์มีท่าทีกระสับกระส่าย ฮองเฮาเห็นอาการของคนที่นั่งปลายสุดศาลาก็ยกมุมปากสูงขึ้นอีก“เฉินเฟย วันนี้เปิ่นกงมีแขกพิเศษที่เชิญมาร่วมงาน เจ้าจงมอบชาเลิศรสถ้วยนั้นแก่คุณชายจินก่อนเถิด”จินวั่งซู่ตะลึง ที่แท้พระนางนำเขามาเป็นเหยื่อหรอกหรือ? ช่างร้ายกาจนัก! สถานการณ์เช่น
