นี้ยากจะปฏิเสธ จินวั่งซู่ได้แต่คิดวิธีเอาตัวรอดให้ยามที่ร่างงดงามของพระสนมเฉินเยื้องย่างเข้ามาตรงหน้า“คุณชายจิน ให้เกียรติดื่มชาถ้วยนี้ของเปิ่นกงด้วยเถิด”“พะยะค่ะ”จินวั่งซู่ยกชาขึ้นจ่อริมฝีปาก เพล้ง! ถ้วยชากระเบื้องเคลือบร่วงลงพื้น“โอ๊ะ! แย่แล้ว! กระหม่อมมือไม้อ่อนนักเป็นเพราะเมื่อคืนนอนไม่เต็มอิ่ม ขอพระสนมโปรดให้อภัย”คุณชายจินเห็นถ้วยชาแตกก็รีบคุกเข่าลงพื้นยกมือขึ้นคารวะเฉินเฟยนางเองก็คาดไม่ถึงว่าจินวั่งซู่จะทำถ้วยชาของตนแตก แม้เขาจะมิใช่เป้าหมายในวันนี้ แต่การที่เขามาพักในเรือนรับรองไม่แน่ว่าฮ่องเต้อาจทรงต้องการให้เขาช่วยเรื่องบางอย่าง! กำจัดเขาให้แนบเนียนสักหน่อยก็คงไม่เสียหาย!“ไม่เป็นไรคุณชายจิน! สิ่งของแค่นั้น ประเดี๋ยวเปิ่นกงจะให้นางกำนัลไปนำมาให้เฉินเฟยใหม่ ท่านนั่งลงก่อนเถิด เหม่ยเฟยก็ชงชาเสร็จแล้ว ท่านดื่มถ้วยนั้นก็ได้” ฮองเฮาหันไปทางพระสนมเฟยที่นั่งอยู่ด้านข้างกำลังยกถ้วยชาควันกรุ่นขึ้น“นำชาไปให้คุณชายจินเถิด เหม่ยเฟย”“เพคะ”เห็นทีเขาคงต้องเล่นงิ้วให้สมบทบาทเสียแล้ว ในเมื่อฮองเฮาทรงตั้งพระทัยจะนำเอาเขามาเป็นตัวชูโรงเช่นนี้ จินวั่งซู่รับชาร้อนแล้วค่อยๆ จิบ “กลิ่นหอมกรุ่นรสชาติละเมียดลิ้น พะยะค่ะ”หลวนฮองเฮายิ้มน้อยๆ “นับว่าเหม่ยเฟยฝีมือดีนัก นางเพิ่งชงครั้งแรกก็ทำได้ถึงเพียงที หากเปิ่นกงกราบทูลเรื่องนี้บางทีฝ่าบาทอาจจะอยากเสด็จตำหนักห่าวซิน”ดวงตาของเฉินเฟยวาวโรจน์ ฮองเฮาเอ่ย
