จินวั่งซู่ได้ยินเสียงร้องบอกของพรานป่าก็ก้มลงมองด้านหน้าตนเอง ทว่าเท้าของเขากลับก้าวพลาดไปแล้วพลั่ก! ขาข้างหนึ่งของจินวั่งซู่หลุดลงไปในแอ่งโคลนที่ยังแห้งเพียงด้านหน้า“โอ๊ย!” เสียงร้องของเขาดังลั่นจนทุกคนหันมาดูเป็นตาเดียว“วั่งซู่! เกิดอะไรขึ้น?” ใต้เท้าฟ่านรีบตรงมาดูสหาย“ใต้เท้าระวัง! อย่าเข้าไปใกล้คุณชาย ดินแถวนั้นอ่อนนัก” พรานนำทางรีบร้องเตือน เมื่อเห็นทุกคนทำท่าจะรุมเข้าไปช่วย“ขาถูกไม้เสียบขาแล้วล่ะ!” คุณชายจินรู้สึกเจ็บเหนือข้อเท้า เสียวแปลบเข้าไปข้างใน โคลนที่ขุ่นข้นมีเศษไม้หักปะปนอยู่ทั่ว เมื่อเท้าของเขาหลุดลงไปในหลุมโคลนจึงโดนเสียบได้ง่าย เหล่าพรานช่วยกันคุ้ยโคลนบริเวณด้านข้าง“พวกท่านไม่ต้องเข้ามา เดี๋ยวดินจะยุบลงไปอีกเดี๋ยวข้าน้อยสองคนจัดการเอง” พรานนำทางทั้งสองรับอาสา ช่วยเหลือจินวั่งซู่ พวกเขาค่อยๆ ย่างเท้าเข้าไปใกล้ก่อนจะก้มลงคุ้ยดินโคลนบริเวณรอบๆ เพื่อดูว่าเศษไม้ที่เสียบขาของจินวั่งซู่นั้นใหญ่เพียงใด “ดีที่กิ่งไม้นี้ไม่ใหญ่นัก”เมื่อพรานทั้งสองช่วยดึงขาของจินวั่งซู่ออกมาจากโคลนได้แล้วก็รีบพาเขาไปล้างขาให้สะอาด “ยังมีเศษไม้ติดอยู่ที่แผลด้านใน ต้องรีบพาคุณชายไปหาหมอเสียแล้วล่ะ เคราะห์ดีที่มีโรงหมอเพิ่งเปิดในหมู่บ้านผู้ประสบภัย”ฟ่านหลี่เจี๋ยจึงสั่งให้พรานนำทางกับองครักษ์มุ่งหน้าพาจินวั่งซู่ไปหาหมอเสียก่อน พรานป่าจึงหากิ่งไม้มาทำเปลเอาจินวั่งซู่นอนแล้วช่วยกันหามลงจากเขาฟ่านห
