ลี่เจี๋ยกับองครักษ์ส่วนที่เหลือเดินอ้อมไปสำรวจหมู่บ้านอื่นๆเมื่อเปลหามคนเจ็บมาถึงด้านในโรงหมอ พรานนำทางจึงหันมากล่าวกับจินวั่งซู่อย่างนอบน้อม“คุณชายไม่ต้องกลัว ข้าได้ยินว่าท่านหมอหญิงที่นี่ทั้งงดงามและเก่งกาจนัก นางทำแผลได้อย่างเบามือเทียว”ได้ยินคำว่างดงาม จินวั่งซู่รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที“อืม…หากมีหมอสตรีจริงข้า ก็คงจะหายเจ็บเร็ววัน”หมอหญิงในชุดสีขาวเดินเยื้องย่างออกมา เมื่อได้เห็นใบหน้างดงามที่หันมาสบตาจินวั่งซู่หัวใจหล่นร่วงลงพื้น “จะ เจ้า! เป็นเจ้า!”ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความยินดี“คุณชายจิน!”น ้าเสียงของนางอ่อนหวานมิได้แหบห้าวเหมือนอย่างที่เขาเคยได้ยินที่เมืองเทียนคง “เจ้ามาอยู่นี่ได้อย่างไร?”“ข้าเป็นหมอย่อมต้องท่องไปทั่วทิศเพื่อสืบหาแหล่งสมุนไพรดี เดินทางมาที่นี่เพราะได้ยินว่าเทือกเขาแถบนี้มีสมุนไพรดีซ่อนอยู่มาก” นางยิ้มแย้มเดินเข้ามาหาเขา จินวั่งซู่พยายามหดขาตนเอง เมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าสตรีงดงามตรงหน้าแท้จริงคือชายแก่ และเขาก็เคยถูกนางบังคับให้นอนบนเตียงกับนางหนึ่งคืนนับเป็นความอัปยศในชีวิต ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอนางอีกที่นี่‘แย่แล้ว! ถ้าหลี่เจี๋ยไม่มารับข้าในเย็นนี้ นางอาจจะ…..’ แค่คิดจินวั่งซู่ก็ขนหัวลุก คราวนั้นหากไม่ทำเพื่อให้ภารกิจของฟ่านหลี่เจี๋ยสำเร็จ เขาคงไม่ต้องสละตนเองทำสิ่งที่ฝืนใจ กว่าจะผ่านคืนนั้นมาได้เขาแทบไม่ได้นอน นางนอนกอดเขาแน่นทั้งคืน คิดจะขยับตัวก็ยัง
