ทำได้ไม่สะดวกใต้เท้าฟ่านที่สำรวจพื้นที่เรียบร้อยก็วกกลับมาดูสหายผู้ได้รับบาดเจ็บ เมื่อเห็นเขาหมอหญิงที่กำลังบังคับป้อนยาให้จินวั่งซู่อยู่ถึงกับอุทานออมาเสียงดัง“ฮูหยินไร้รอย! เป็นท่านได้อย่างไร?”“เป็นลิขิตฟ้าที่ทำให้เขากับข้ามาพบกันอีกครั้งต่างหาก!”รอยยิ้มหยาดเยิ้มของนางทำเอาฟ่านหลี่เจี๋ยผงะครั้งที่เขากับฮูหยินไปแอบดูคืนนั้นระหว่างจินวั่งซู่กับฮูหยินไร้รอยหนึ่งในหมอเทวดาแห่งยุทธภพผู้นี้ ได้สั่งให้คนเฝ้าไว้มิให้นางข่มเหงสหายรัก เคราะห์ดีที่นางทำเพียงกอดเขานอนอยู่บนเตียง“หลี่เจี๋ย พาข้ากลับไปด้วย!” เสียงร้องให้ช่วยของจินวั่งซู่ดูโหยหวนจนน่าเวทนา ที่ขาของเขาได้รับการทำแผลพันผ้าเรียบร้อยแล้ว“ถ้าเขาอยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่านะ ให้ข้าดูแลเขาเอง”“ไม่นะ!” แม้ร่างกายของจินวั่งซู่จะเริ่มรู้สึกหนักอึ้งเพราะเพิ่งดื่มยาแก้ปวดที่นางบังคับไปถ้วยใหญ่ เขารู้สึกว่าเปลือกตาของตนเองกำลังจะปิดลงจึงต้องรีบอ้อนวอนให้ฟ่านหลี่เจี๋ยพาเขาไปให้พ้นจากเงื้อมมือของนางฮูหยินไร้รอยหรือฮูหยินเกา ยิ้มหวานให้กับฟ่านหลี่เจี๋ย “ใต้เท้าเห็นแก่ความสัมพันธ์เดิมของข้ากับเขาได้โปรดปล่อยให้ข้าได้ดูแลเขาด้วยเถิด”“อย่านะ!” คำที่เขาคิดว่าได้ร้องออกมาสุดเสียงกลับกลายเป็นเพียงคำพูดที่พ่นออกมาแผ่วเบาจนไม่มีผู้ใดได้ยินคุณชายจินตื่นมาอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น เขารีบสำรวจร่างกายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะร้องเรียกบ่าวที่อยู่หน้าห้องให้เข้ามาหา“
