มากกว่าข้าเสียอีก ท่านช่างเคราะห์ร้ายนักขนาดมีสาวงามมาให้เลือกมากมาย ท่านก็ยังไม่พบพานสตรีที่พึงใจ หรือว่า….ท่านทำสิ่งใดให้เทพเซียนไม่พอใจจนปิดกั้นชะตารัก?”“……….” จิ่นวั่งซู่ถึงกับอ้าปากเหวอ!ถนนหน้าจวนเจ้าเมืองจู่ๆ ก็มีแผงขายของสี่ห้าแผง ทั้งถังหูลู่ ซาลาเปา ขนมเปี๊ยะ ขนมแป้งทอด และหมูย่าง ชาวเมืองได้ชิมแล้วต่างร ่าลือถึงความอร่อยทำให้จำนวนลูกค้าในแต่ละวันเพิ่มมากขึ้น องครักษ์จูที่มักจะมาเดินอยู่หน้าจวนเพื่อตรวจตราความเรียบร้อยรู้สึกไม่ไว้วางใจจึงสั่งให้องครักษ์เติ้งซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของตนออกไปตรวจสอบภูมิหลังพ่อค้าแม่ค้าที่มาขายของเหล่านั้น“ท่านจู มีแม่ค้าร้านแป้งทอด กับพ่อค้าร้านหมูย่างที่ดูไม่น่าไว้วางใจ”“ยังไงหรือ?”“พวกเขาย้ายบ้านหลายครั้ง ล่าสุดอ้างว่าย้ายครอบครัวไปอยู่ที่ชายแดนเมืองเว่ย แถบเมืองพยัคฆ์เหิน”“เช่นนั้นก็หาครอบครัวพวกเขาไม่พบสินะ”“ขอรับ!”“สั่งคนของเราจับตามองพวกเขาให้ดี ตรวจสอบทุกความเคลื่อนไหวของคนพวกนี้ ไม่ว่าจะสอบภูมิหลังแล้วหรือไม่ก็ตาม” จูจิ้นติ้งเมียงมองไปทางหน้าจวนแผงขายแป้งทอดมีบุรุษมารุมจำนวนมาก องครักษ์จูนั่งจับตามองแต่เช้าจวบจนสาย สักหน่อยร้านขายแป้งทอดก็ขายได้หมด“องครักษ์จูลองชิมแป้งทอดสักหน่อยไหมขอรับ?ข้าเห็นคนเข้าแถวซื้อกันเยอะ เลยลองไปซื้อมากินดูอร่อยมากจริงๆ” องครักษ์เติ้งยื่นกระดาษที่มีแป้งทอดชิ้นหนึ่งอยู่ข้างในให้ จูจิ้นติ้งส่ายหน้า“มิใช่เพ
