ปลกไปกว่าที่เคยพบ?“มะ หม่อมฉันมิรู้ว่าท่านอ๋องกับพราชายาจะเสด็จมาจึงยังมิได้เตรียมสถานที่ไว้ต้อนรับโปรดประทานอภัย”ท่านอ๋องเก้าปรายตามองเจ้าเมืองหยางลู่ด้วยยิ้มที่ชวนขนหัวลุก “ไม่เป็นไร ข้าพักที่โรงเตี๊ยมได้ วันนี้ให้คนเหมาเอาไว้แล้ว” ทรงหันไปทางฟ่านหลี่เจี๋ยและจินวั่งซู่ “ข้าให้คนเตรียมห้องพักไว้ให้พวกเจ้าทุกคนแล้ว ไปพักที่นั่นให้หมด”“พะยะค่ะ”คนทั้งจวนเจ้าเมืองหยางล้วนถูกเกณฑ์ให้มานั่งคุกเข่าต่อหน้าท่านอ๋องเก้าและพราชายา เผิงฮูหยินเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นสองสามีภรรยาในอาภรณ์งดงามก็ถึงกับผงะ “พวกเจ้าเป็นพ่อค้าผ้ามิใช่หรือ?”“เปิ่นหวางน่ะหรือ? มิได้ตั้งใจจะเป็นพ่อค้าหรอกฮูหยิน แค่เพียงเอาผ้าบรรณาการออกมาค้าขายเพื่อใช้เงินเหล่านั้นบริจาคผู้ยากไร้นิดๆ หน่อยๆ ”เผิงฮูหยินได้ยินเช่นนั้นก็ก้มหน้าตัวสั่นๆ “หม่อมฉันมีตาหามีแววไม่”“มีแววหรือไม่มีก็รอฟังพระราชโองการก่อนเถิด”ท่านอ๋องผินพระพักตร์ไปทางฟ่านหลี่เจี๋ย “ใต้เท้าฟ่านอ่านราชโองการเถิด”“พะยะค่ะ”ฟ่านหลี่เจี๋ยกางม้วนพระราชโองการสีเหลืองสดออก ท่านอ๋องเก้าและพราชายายืนประสานมือค้อมศีรษะพร้อมกัน เนื้อความในพระราชโองการให้ท่านอ๋องเก้าเป็นผู้สำเร็จราชการแทนเพื่อลงโทษขุนนางที่ทำการทุจริตเงินพระราชทานและเสบียงหลวงในท้องที่เมืองชิงหลิว ลงโทษก่อนถวายรายงานทีหลัง“…………จบราชโองการ”สิ้นคำประกาศของฟ่านหลี่เจี๋ยหัวเข่าของเจ้าเมืองหยางแทบจะจมลงไปในพื้น เนื้อคว
