“เจ้าหายไปครึ่งวัน สีหน้าดูไม่ดีเลย” หมิงเฟยหลงเอ่ยทักเมื่อเห็นนางเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าอิดโรย หงซือซือวางกล่องเครื่องมือของนางลงบนโต๊ะถอดหน้ากากพราชายาออกใส่ในกล่อง ก่อนจะเดินนั่งตักเขาดื้อๆ พลางเอื้อมมือไปถอดหน้ากากออกให้สามี“ข้าอยากนอนกอดท่าน” นางกอดคอเขาแล้วซบใบหน้าลงบนบ่า เขาหัวเราะหึๆ ก่อนจะลูบหลังนางเบาๆ แล้วอุ้มร่างบางบนตักขึ้นไปบนเตียง“เจ้าเหนื่อยหรือ?”นางส่ายหน้าซุกลงกับอกเขา “ข้าแค่คิดถึงท่าน”น ้าเสียงนางอู้อี้ ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบศีรษะเลยมาถึงหลังของนาง ก้มลงจูบผมของคนที่ออดอ้อนอยู่ในอก“แมวดำมารายงานข้าแล้วว่าเจ้าไปทำอันใดมาบ้าง?”นางเงยหน้าขึ้นถูไถปลายจมูกกับคางคมสันสองสามที “ท่านรู้เร็วกว่าผู้ใดเสมอ?”“นั่นเฉพาะเรื่องที่ข้าอยากรู้เท่านั้น โดยเฉพาะเรื่องของภรรยาสุดที่รักของข้า” เขาจูบหน้าผากนางเร็วๆ สองสามที “เจ้าอยากเล่าหรือยัง?”นางพยักหน้าแล้วเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวที่ได้ฟังในจวนเจ้าเมืองให้สามีฟังอย่างละเอียด หมิงเฟยหลงไตร่ตรองสิ่งที่ภรรยาเล่าประกอบกับรายงานขององครักษ์เงาที่ติดตามคนในจวนเจ้าเมืองมาหลายวัน“พรุ่งนี้ราชโองการก็จะมาถึงแล้ว”“ราชโองการอันใดหรือเจ้าคะ?”“ท่านอ๋องเก้ากับพราชายาจะต้องออกมาตรวจราชการน่ะสิ! หลักฐานพร้อมแล้วได้เวลาสะสางเสียที”“พี่สามหาตุลาการเซิ่งเจอแล้วหรือ?”“แมวดำหาเขาเจอแล้ว เขาบาดเจ็บเดินไม่ได้รักษาตัวอยู่บนเขาเชิงเขาโน่น”“ดีจริง! ข้านึกว
