“ท่านพี่ ข้าวต้มหม้อสุดท้ายมียาพิษ” นางกระซิบกระซาบเมื่อเขากลับไปนั่งเคียงข้าง “ข้าเห็นสาวใช้ของหยางเยียนใส่ผงพิษลงไปในหม้อ ทดสอบดูแล้วเป็นสีแดงเข้ม”“หมายถึง?”“พิษจะออกฤทธิ์ในคืนนี้ มันไม่ทำให้ตายในทันทีพวกเขาคงจะหาข้ออ้างว่าคนเหล่านี้ร่างกายอ่อนแอเอง” นางหยิบเอากระบอกไม้ไผ่ที่มีตัวอย่างน ้าข้าวต้มอยู่ข้างในออกมาให้ฮ่องเต้ดู “เราคงต้องไปตามหาหมอแถวนี้เพื่อให้เขาช่วยยืนยันอีกครั้งหนึ่ง”“เจ้ามีกระบอกไม้ไผ่อีกหรือไม่? ข้าจะไปขอน ้าข้าวต้มจากชาวบ้านที่ไปเข้าแถวรับอาหารหม้อสุดท้าย”“ประเดี๋ยวข้าไปเอามาให้” หงซือซือหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกระบอกไม้ไผ่เล็ก “นี่เจ้าค่ะ”หมิงเฟยหลงจึงเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนที่ได้รับข้าวต้มจากหม้อสุดท้าย “พี่ชายท่านนี้ข้าขอน ้าข้าวต้มสักหน่อยได้ไม่? บุตรสาวของข้านางยังไม่อิ่มเลย” ชายผู้นั้นหันไปมองแถวที่ยังยาวเหยียด“เอาเถิดต่อให้เจ้าต่อแถวได้ก็คงยังมิได้ข้าวต้มอยู่ดี เห็นแก่ลูกสาวของเจ้าข้าจะแบ่งให้สักหน่อย”เมื่อเห็นว่าฝ่ายที่มาขอเอาเพียงกระบอกไม้ไผ่อันเล็กออกมา ชายวัยกลางคนจึงยอมแบ่งน ้าข้าวต้มให้ไป“ขอบคุณท่านมาก” ฮ่องเต้ทรงนึกไม่ถึงว่าในยามยากเช่นนี้ยังมีคนที่ยอมสละอาหารที่ตนอาจจะกินไม่อิ่มให้เขา ซ ้ายังมีแก่ใจถามว่าแค่นั้นจะพอให้บุตรสาวเขากินอยู่หรือ? หมิงเฟยหลงน ้าตารื้น เสื้อผ้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเก่ายิ่งกว่าชุดที่เขาใส่เสียอีกร่างกายก็ดูผ่ายผอม เห็นเ
