ฮาจะทรงย้ายมาฝ่าบาทได้สั่งให้เขากั้นห้องอาบน ้าเพิ่ม ทว่าเช้านี้กลับสั่งให้เตรียมเพียงห้องเดียว“พวกเจ้าออกไปรอข้างนอก ข้าจะอาบน ้าให้ฮองเฮาเอง”อู๋กงกงแทบจะไม่เชื่อหูตนเอง ผ่านคืนวสันต์อันเร่าร้อนไป นอกจากฝ่าบาทจะตื่นสายโดยมีฮองเฮาอยู่ในอ้อมแขนแล้วยังตรัสว่าจะอาบน ้าให้กับฮองเฮาเองอีกด้วย นี่เท่ากับเป็นการประกาศฐานะอันมั่นคงของหลวนฮองเฮาในวังหลวงแห่งนี้แล้วจวบจนใกล้จะเที่ยงวันทั้งสองพระองค์จึงเพิ่งจะแต่งกายเรียบร้อย อู๋กงกงเตรียมโต๊ะเสวยไว้รออยู่แล้วที่น่าแปลกคือฝ่าบาททรงอุ้มฮองเฮามายังโต๊ะเสวยด้วยพระองค์เอง เมื่อทรงวางร่างนางลงก็ยังคงรินน ้าชาและป้อนข้าวนางอีก“ซือซือ เจ้ากินเยอะจะได้มีแรงเร็วๆ” น ้าเสียงกระเซ้าเย้าแหย่นั้นทำเอาขันทีและนางกำนัลต้องก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้ม“ฝ่าบาท หม่อมฉันกินเองได้เพคะ” นางโต้แย้งด้วยน ้าเสียงออดอ้อน ต่อหน้าข้าราชบริพารไม่อาจจะใช้ถ้อยคำสนิทสนมได้ หมิงเฟยหลงไม่ยอมแพ้ทรงเถียงตักอาหารป้อนนางได้สำเร็จ และบังคับให้นางกินข้าวจนหมดถ้วยหม่าหลันฮวาในฐานะหัวหน้านางกำนัลตำหนักเสียนเหลียงยืนเฝ้าโต๊ะเสวย ส่วนไป๋เพ่ยเจินนำนางกำนัลเปลี่ยนเครื่องนอนบนเตียงบรรทมพวกนางต่างอมยิ้มเมื่อเห็นคราบและกลิ่นอายความรักของสองพระองค์ เสื้อผ้าของฮ่องเต้และฮองเฮามีรอยฉีกขาดเล็กน้อยจากการดึงทึ้งด้วยความใจร้อนของทั้งคู่ แต่พวกนางล้วนได้รับการอบรมมาอย่างดีที่จะไม่ทักท้วงหรือเสียมารยาทเอ่ยส
