ยความรัญจวนใจหมิงเฟยหลงไม่อาจหักห้ามความรู้สึกที่อยากจะครอบครองนางเอาไว้ได้ เขาปลดเสื้อนอนของนางออกจนเหลือเพียงเอี๊ยมสีชมพูอ่อนข้างในที่คลุมหน้าอกอวบอิ่มเอาไว้ นางหายใจแรงจนทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองสั่นไหว ทำเอาเขาแทบจะหยุดหายใจ เขาเงยหน้าดูใบหน้าแดงก ่าของนางที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาเรียกร้อง มือข้างหนึ่งของเขากำลังคลึงก้อนเนื้อนุ่มข้างหนึ่งอยู่ เขาโน้มร่างลงมาจูบริมฝีปากนางอีกที ขณะที่มืออีกข้างก็ค ้าอยู่บนที่นอน“เจ้าอยู่กับข้าได้ไหม?”นางสบตาเขานิ่งครู่หนึ่งแววตานั้นมีประกายความห่วงใยไหวระริก “ข้าอยากอยู่กับท่าน” นางโน้มคอเขาลงมาอีกครั้งแล้วชะโงกศีรษะขึ้นจูบเขาด้วยความเต็มใจ“ข้ารักเจ้า! ซือซือ อยู่เป็นฮองเฮาของข้าตลอดไปเถอะนะ” เขากระซิบอีกครั้งก่อนจะปลดเอี๊ยมตัวนั้นออกจากตัวของนาง หงซือซือครวญครางตอบ นางไม่อาจกดเก็บความรู้สึกที่มีต่อเขาได้อีกต่อไป“พี่สาม ข้าก็รักท่าน” นางเอ่ยตอบเมื่อใบหน้าของเขาเลื่อนต ่าลงไปจนถึงเนินอก เขาสัมผัสนางอย่างทนุถนอม บรรจงจูบลงบนเนินเนื้อนั้นอย่างอ่อนโยน นางเผลอกดนิ้วลงบนบ่าเขาอย่างแรงเมื่อปลายลิ้นร้อนสัมผัสกับจุดอ่อนไหว ทั้งสองต่างปลดปล่อยความรู้สึกที่มีต่อกันออกมาจนหมดสิ้น ร่างเปลือยเปล่ากอดรัดและสัมผัสกันและกันอย่างหลงใหลกว่าจะสิ้นเรี่ยวแรงได้สอดร่างลงใต้ผ้าห่มก็เกินค่อนคืนแล้ว กลิ่นอายวสันต์อบอวลไปทั่วเตียงบรรทมหมิงเฟยหลงกอดก่ายร่างอรชรด้วยความรักใคร
