ม้ข้าพยายามช่วยป้องกันแล้ว แต่พวกเขาล้วนมีวิธีลงมือแบบใหม่ๆ อยู่เสมอ มีเพียงลูกของเถียนฮองเฮาที่ยังคงอยู่ จนบัดนี้เสี่ยวตี้ของข้าก็ต้องจากไปด้วยวิธีเดียวกัน หากยังจับคนร้ายไม่ได้ข้าคงไม่กล้ามีทายาทอีก ซือซือการเป็นบิดาที่ต้องฝังบุตรครั้งแล้วครั้งเล่า มิใช่ว่าข้าจะไม่เจ็บปวด”นางมองใบหน้าเศร้าสลดและแววตาเจ็บปวดของเขาแล้วพลอยรู้สึกเจ็บตามไปด้วย “พี่สาม มีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยท่านได้บ้าง?”เขายื่นมือมากุมมือข้างที่ว่างของนาง “ตอนนี้เจ้ากำลังช่วยข้าอยู่ ช่วยอยู่เคียงข้างข้า จับคนร้ายให้สำเร็จ”“แน่นอนเรื่องนี้ข้าช่วยท่านแน่” นางรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ สายตาของนางจริงจังนัก “แล้วต่อจากนั้นเล่า?”“ข้าก็หวังให้เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าตลอดไป” หมิงเฟยหลงดวงตาหยาดเยิ้ม สุราเลิศรสในคืนนี้ทำให้เขาอยากจะเปิดเผยความในใจกับนางนัก“ได้! ข้าจะเป็นเพื่อนท่านตลอดไป” หงซือซือหมายความตามที่นางพูด“เจ้ารับปากแล้ว! เจ้าต้องอยู่ในวังนี้เป็นเพื่อนข้าตลอดไป”“เอ๊ะ! ข้าแค่บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนท่าน มิได้หมายถึงจะอยู่ในวังตลอดไปเสียหน่อย” นางโต้เถียงด้วยน ้าเสียงอ้อแอ้ “อืม…ว่าแต่ข้าเริ่มรู้สึกเมาแล้วล่ะสิเหล้าของท่านแรงอย่างที่เตือนข้าจริงด้วย”หมิงเฟยหลงก็เริ่มอ้อแอ้ในลำคอไม่แพ้กัน “เจ้าสัญญาแล้ว อย่าบิดพลิ้วเชียว”“ข้าเป็นเพื่อนท่านได้ แต่อยู่ที่นี่ด้วยไม่ได้”“ทำไมกัน? ที่นี่กว้างใหญ่ ให้เจ้าอยู่ด้วยก็สบายออก เจ้าไม่ชอ
