ือซือหน้าร้อนผ่าวเล็กน้อยเมื่อเขาบอกความในใจ เมื่อเห็นเขาก้มหน้าเริ่มเสวยอาหารนางจึงรีบเดินไปหลังฉากเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและดึงหน้ากากไป๋เพ่ยเจินออกมาวางในห่อผ้า “วันนี้ข้าเหนื่อยมาก ได้เรื่องมาเล็กน้อยเท่านั้นเอง” นางทรุดนั่งลงกับเก้าอี้ที่อยู่ใกล้เขา หมิงเฟยหลงเลื่อนจอกน ้าชามาตรงหน้า“ดื่มชารสชาติดีก็ทำให้เจ้าหายเหนื่อยได้หน่อย”“ขอบคุณพี่สาม” หงซือซือดื่มชาไปแล้วหนึ่งจอกก็เลื่อนจอกเปล่ามาตรงหน้าเขา “แต่ข้ายังไม่หายเหนื่อยเลยขออีกจอกจะได้ไหมเจ้าคะ?” หมิงเฟยหลงหัวเราะเสียงดังลั่น“คงมีแต่เจ้าเท่านั้นที่ใช้ฮ่องเต้รินน ้าชาให้”เจ้าของสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟสบสายตาคู่นั้น“เพราะข้าคิดว่าท่านคือพี่สาม มิใช่ฮ่องเต้เสียหน่อย”ใบหน้าของนางงอง ้าลงเล็กน้อย“ข้าแค่กระเซ้าเจ้า ความจริงข้าดีใจที่เจ้าเห็นข้าเป็นเพียงพี่สาม เรานับเป็นพี่น้องในยุทธภพตั้งแต่ดื่มสุรากันที่โรงเตี๊ยมแล้ว” เขาเลื่อนชามข้าวพร้อมตะเกียบมาวางตรงหน้านาง “กินข้าวเสียก่อนเถิด พออิ่มแล้วเจ้าก็จะหายเหนื่อยเอง”“ได้!” นางหันไปยิ้มให้กับพี่สามก่อนจะลงมือคีบอาหารที่เขากองให้บนถ้วยอย่างตั้งอกตั้งใจ เมื่อรับประทานจนอิ่มจึงได้รู้ว่าตนเองหายเหนื่อยไปมากแล้ว ฮ่องเต้ทรงเรียกอู๋กงกงให้มาเก็บโต๊ะอาหาร ส่วนเขากับนางก็ออกไปเดินเล่นด้วยกันในสวน“เจ้าได้เรื่องอะไรมาบ้าง?”หงซือซือตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับสิ่งที่นางได้ยินมา“พี่สาม ท่านคิดว่าระหว่างนางสองคน
